May 2010

What??

Yes, indeed!
Expected May 2010

Irelands highest summits!

24 - 26 October 2009, October Bank Holiday weekend

Jos and I set off for a walk on the Iveragh peninsula. After a long night's sleep including an extra hour (!!) we drove to Lough Acoon, not too far from Glenbeigh. From there our long walk started, here are some pictures that speak.....

Lough Eighter

The first ascent...

Climbing to the ridge

Coomloughra from the ridge

Skregmore - 848 m

View towards Killarney

The weather didn't stay so nice...

Beenkeragh, 1010 m


And then you find yourself on steep slopes....


Luckily, the mist lifted and we were back on track


My oh my, that ridge...


It looks as it is... hands and feet needed, but such magnificent views!


After tough climbing, finally on top of Carrauntoohill! 1,039 m
4 pm 25-10-2009


Don't we all remember this - only a year ago...



Quite a distance to walk back with only 2 hours daylight left...

And we had yet to climb another > 1,001 m mountain, Caher!

But then, it's good to know what's behind you...

And fairytale evening light... it just puts a spell on you

After sunset, we reached the foot of the mountain. The last hour, we walked back to the car with the light of a torch. We were absolutely wrecked, but delighted that we made it!

Magnificent

24 juli 2009, 17:00 uur.
Na een dag werken kom ik aan in de Porter House in Temple Bar waar Jossie, Vincent, Bart, Maarten, Roulien, Nicole en Yvette rustig in zitten te kakken onder het genot van een pintje/rosé'tje. En niet alleen dat, de echte U2 fanaten Martin, Arno en Nanne hangen toevallig ook op de hoek van de Clarence... het lijken wel groupies! Langzamerhand begint het te dagen dat het concert van het jaar toch echt wel heel dichtbij komt nu! Even een Bulmers tijdens het omschakelen van werk-naar-concert-stemming en terwijl de laatste regendruppels vallen, lopen we langs de Liffey (bijna uitglijdend) naar Busaras waar Jos, de laatste der U2-gangers, aan zal sluiten. Nou ja, de laatste... Dat kun je eigenlijk niet zeggen in een stad die U2 ademt op deze dramatisch mooie vrijdagavond. Uit iedere kroeg schalt weer een ander U2-nummer en je weet bijna niet welk nummer je mee moet zingen, laat staan dat je je voor kunt stellen hoe de definitieve setlist eruit zal gaan zien.
Dichterbij het stadion wordt het steeds drukker en worden er steeds meer kaartjes onder je neus geduwd. Toch even checken of ik m'n kaartjes nog steeds in m'n tas heb zitten...
Gelukkig wel en terwijl we dichterbij het stadion komen, vragen we ons af welke straat het handigste is om op het veld te komen. Deze buurt ken ik wel, maar toch ook weer niet. Croke Park ligt middenin een woonwijk aan de noordkant van het centrum van Dublin - niet echt de beste buurt en in m'n eentje zal ik er niet graag rondlopen. De omwonenden hebben een beetje moeite met alle luidruchtige en drukke evenementen die er in het stadion plaatsvinden. Aan de ene kant denk je dan: ga dan ergens anders wonen! Maar ach, het is natuurlijk ook wel super gaaf dat je in je achtertuin gewoon mee kunt genieten van een U2 concert, dus niet zeuren! Bovendien worden er onder de buurtbewoners ook nog eens gratis kaartjes uitgereikt om ze tegemoet te komen in hun 'herrie-leed'.
En dan zijn we er; tassencontrole, kaartjes scannen en we staan binnen! Nou ja, binnen, eerst nog een halve kilometer om het stadion heen lopen en dan eindelijk lopen het veld op... Wow, wat een megastadion. Vier jaar geleden stonden we niet op het veld, maar achterin op de tribune en toen leek het al groot, maar nu, beneden op het veld, is het helemaal gigantisch! Glasvegas is nog aan het spelen op het moment dat we richting het podium, alias space ship, lopen. Echt veel bijzonders is die band niet, maar het geeft een idee hoe het geluid is en waar je wel of niet goed staat. Maar om eerlijk te zijn klinkt het overal op de pitch wel goed. Maarten leidt ons naar het midden, tussen pa en podium en daar nemen we onze plekken in. En dan realiseren we ons langzaam maar zeker dat er op het veld geen bier te zien is... en ook gewoon niet toegestaan is! Dat is even een vette teleurstelling, want een biertje bij een concert is toch wel het toppunt van genot. Dan maar aan het water... zucht, en van de flesjes wordt ook nog eens de dop afgehaald... behoorlijk hooligan-proof zal ik maar zeggen. Natuurlijk moeten er ook nog wat t-shirts en petjes gekocht worden, dus Maarten, Jossie en ik lopen naar de stand waar een dikke rij mensen staat te dringen en na een half uur wachten op mensen die eerst moeten passen - nee, dit staat je toch niet goed, nee, die ook niet, nou dan kopen we maar niets - hebben wij onze gadgets in handen, inclusief plastic tasjes met U2 opdruk. Waar is de mijne eigenlijk gebleven Jossie? Terug op ons plekkie begint het aftellen... We weten dat als David Bowie's Ground Control to Major Tom begint het niet lang meer duurt voor de heren aan zullen treden.... En jawel hoor, daar zijn ze! Met kippenvel op m'n armen spring ik de lucht in na Larry's intro van Breathe en Bono's eerste woorden 16th of June 9:05 door bell rings - Man at the door says if I want to stay alive a bit longer - There's a few things I need you to know - Three. Vanaf dat moment is mijn tekst niet meer van toepassing... gewoon meezingen, schreeuwen, springen en heel veel genieten!

Get on your Boots!

Desire

Als het wat donkerder wordt, begint het pas echt wat te worden met het space ship. Onder het genot van City of Blinding Lights lijkt het wel op te stijgen uit het bruisende stadion en ik weet zeker dat iedereen meezong met Oh you look so beautiful tonight - behalve Maarten dan ;).

The unforgettable fire
Crazy Tonight - Remix
Space station from Mars?
One

Wat wel heel bijzonder is, is dat al die Ieren zo tekstvast zijn... da's wel een verschil met dat ge-ladieladieda van Nederlanders. Maar, om eerlijk te zijn is Bono ook niet zo tekst vast, bij het eerste het beste nummer dat niet van de nieuwe CD NLOTH is, haalt ie gelijk twee coupletten door elkaar en bedelt om de hulp van het publiek. Dat geeft niets, die weten het hem letterlijk voor te zingen. Wat een sfeer..
Geheel zoals het hoort (volgens Bono - spreek uit als 'Bonno', hè Bart?) raak ook ik m'n tekst kwijt, uitgerekend bij het nummer waarop Jossie en ik altijd dansen With or without you en Jossie lacht zich een breuk en mij uit ;).

Na Moment of Surrender is het ineens afgelopen (darn!) en tijd om ons over te geven aan de stroom publiek naar buiten het stadion. Totaal uitgedroogd en hunkerend naar een biertje! belanden we in een volkse pub op Drumcondra Road, waar de achtertuin met bloemetjes, veel sigaretten en rondborstige dames prima is om even bij te komen na een super concert!

Dat was m'n eerste U2 concert dit weekend... we pakken een taxi terug naar het wonderschone Delgany en vallen ons bed in/vallen op ons matje/ en hebben de meeste mensen geen last meer van het gesnurk van Bart en Vincent... nog een nachtje slapen en dan mag ik nog een keer!

Snow Patrol in Dublin's O2

28 februari 2009
Een collegaatje van me vertelde dat er nog kaartjes waren voor Snow Patrol afgelopen donderdag. Daar hoefde ik geen twee tellen over na te denken, want ze speelden in de nieuwe O2 venue in Dublin. De meeste mensen zullen het nog niet kennen, maar wat bijna iedere U2 liefhebber wel kent - al is het maar van de videobeelden, is The Point Depot, waar een deel van Rattle and Hum is opgenomen. De nieuwe 02 is gebouwd op dezelfde plek en de stijl van de oude loods is bewaard gebleven. Natuurlijk zijn we hier in grote verwachting van de aankondiging van de U2 tour - waar en wanneer zullen ze gaan spelen? Als ze in de O2 gaan spelen, dan moeten ze minstens 10 concerten geven om aan de vraag te kunnen voldoen, want echt groot is de zaal niet, maar wel heel intiem, want iedereen zit dicht bij het podium en dat is echt super qua concertbeleving.
Snow Patrol was echt ontzettend goed bezig, live zijn ze nog veel beter dan op cd. De laatste cd, A Hundred Million Suns, heeft een aantal ontzettend mooie nummers, waaronder wel The lightning Strike, een nummer in drie delen wat ze uiteraard weggaven, voorzien van een super video show. Maar wat helemaal fantastisch was, was de accoustische versie van het nummer Run, waarvan ik een filmpje op YouTube heb gezet: Ik kan het niet allemaal laten zien en horen, maar als ze nog in Nederland komen, ga erheen! Erg goed tegen recessieverveling!

A few pictures from Argentina & Chile

Chilling in Mendoza

Iceberg at glaciar grey

Torres del Paine

Perito Moreno

Viva la Vida!

19 december 2008 - Belfast.
Na een kleine 3 uur rijden arriveerden we in Belfast voor het concert van Coldplay in de Odyssey. Jos had me verrast met kaartjes en we hadden er allebei super veel zin in - zeker omdat dit het eerste concert was waar we samen naar toegingen!
Bijna iedereen weet wel dat ik een zeer groot fan ben van U2, en nu we weten dat die op 2 maart 2009 hun nieuwe album uit gaan brengen, zijn de verwachtingen hoog gespannen hier in huize 14 Clanmoyle Road. Toch moet ik eerlijk toegeven dat Coldplay me heel positief verrast heeft. Wat zijn ze 'live' geweldig; het laatste album is in de studio heel goed geregisseerd en opgenomen... maar dan live... dan is het pas echte passie! En alsof ze de geweldige muziek uit hun mouw schudden... het overvalt je als een heftige onweersbui! De drummer slaat z'n hele kit aan diggelen - en het klinkt fantastisch!
Het begon allemaal met een Weense wals (dank je, Martin!) waarbij het publiek in Belfast bijzonder koeltjes bleef; in Nederland zou de tent met zulke André Rieu-achtige klanken helemaal afgebroken zijn door meezwierende mensen, maar hier was alles heel noordelijk (protestants) koeltjes - op een paar enthousiastelingen (inclusief 'us Dutchies')na... "Life in Technicolor" knalde van het podium af en we waren direct verkocht. Super sound in deze arena, en die stoeltjes die allemaal keurig netjes opgesteld waren hadden echt de zaal wel uitgegooid mogen worden! Ongelooflijk hoe 4 mannen het uit hun mouw schudden, alsof ze er totaal geen moeite voor hoeven te doen. Bij 'Yellow' waaiden gele balonnen de zaal in... in het eenvoudige decor met 6 video-balonnen werd het een strakke - maar niet al te - geregisseerde show die genoeg ruimte liet voor spontaniteit... Als onderbreking renden de vier naar achter het stadion in, om vanuit de ring nog even akoestisch 'Green Eyes' weg te geven voor een zeer verrast publiek; wij stonden niet ver daaronder en gingen uit ons dak!Helemaal in trance verlieten we het stadion; de storm die afgelopen vrijdagavond in Belfast werkelijk alles weg woei was gaan liggen en Belfast ademde rustiger na een super concert... Nog één pintje in 'The Apartment' en toen naar ons guesthouse gestiefeld, waar we in een diepe slaap verzonken vol Coldplay sound...
Belfast is een waanzinnige stad en om eerlijk te zijn; je kunt heel goed merken dat de - degelijke - Engelse invloed hier z'n sporen heeft achtergelaten... waanzinnige gebouwen en dat is toch wel iets anders dan Dublin, dat ook waanzinnig is, maar waar het toch allemaal iets 'minder' royal is... Geen klacht, maar wel een constatering die mij in ieder geval raakte. Super sfeervolle kerstmarkten en een stad die ondanks de Noord-Ierse miezer bruiste... het was bijna jammer om weg te rijden in het donker.
Noord-Ierland is momenteel financieel bijzonder aantrekkelijk voor ons - inwoners van de Republiek - aangezien de Britse Pond bijzonder laag staat en de BTW op drank en levensmiddelen veel lager is dan hier in de republiek... Ierland worstelt met de recessie en de regering is aan het dolen en koersloos aan het kerstreces begonnen - waar zal het heen gaan is de grote vraag! We zullen het zien; de klappen zullen gaan vallen in het nieuwe jaar, wanneer mensen merken dat het echt niet meer zo goed is als in de afgelopen 15 jaar; ik ben heel erg benieuwd hoe de mensen in dit prachtige land daarmee om zullen gaan... Om heel eerlijk te zijn ben ik zeer benieuwd naar hoe men het vol zal houden; Ierse humor ten spijt, het wordt geen gemakkelijke tijd. Toch denk ik dat Coldplay een goed thema heeft neergezet: Viva la Vida! Geniet van de komende 2 weken en geniet van alle mooie dingen, niet alleen nu tijdens de kerstperiode, maar in heel 2009!

Liefs,
Frederique

Ardennen November 2008

21 November 2008. Een koude wind waait vanaf de Noordpool over het steeds donker wordende Europa. Het is guur. Met een heftige windvlaag vliegen de eerste sneeuwvlokken op het aardoppervlak af. Zwarte Pieten verstoppen zich achter de schoorsteen, Sinterklaas duikt onder z'n dikke deken... en in een knus boerderijtje in de Ardennen verzamelen zich een stel ongelooflijk dikke vriendjes en vriendinnetjes.... voor een weekendje Hollandse gezelligheid met een Belgisch toefje.... zie hier wat er zich allemaal afspeelde...

De jaarlijkse meezingsessie aan de bar....

Effe sneeuwpop bouwen om 4 uur 's nachts De niet zo jaarlijkse sneeuw, die wel voor hele mooie plaatjes zorgde... Het jaarlijkse bezoekje aan Le Concordia (nooit geweten dat die tent zo heette, maar oké) waar we de Chouffe weer aardig hebben geraakt, en de Kwak en nog meer van dat soort heerlijke warm-makertjes.... De jaarlijkse snelle slaapjes om het vooral weer laat te kunnen maken 's avonds... De jaarlijkse zeer gevaarlijke situaties van mensen die met een sigaret in handen in slaap vallen... En dan het jaarlijkse themafeest natuurlijk... de volgende beelden kunnen als zeer schokkend ervaren worden... nee, het is geen club geschifte lui hoor... ze hadden alleen maar een horrorfeestje..... Even op de foto en o, o, wat waren die maskers en geschminkte gezichten snel weer veranderd in de normale vertrouwde mensen.... met een bakkie op ;)

Zwarte magica....

Lazarus?

De door een vampier gebetene....

Een verdwaalde mummie en een met het slagersmes behandelde....

Een zwanger duveltje uit een doosje....

Een heerlijke vampier

Mr Bones

Lord Dracula...

Hoe heette ze ook alweer.....

The Joker

het hoofd van de met een slagersmes bewerkte....

Green spike....

En om het hele zooitje ongeregeld op te zuigen... waren er uiteraard een paar zeer bedreven Ghostbusters....

En doggie als zichzelf... maar die kwam pas naar beneden toen het niet meer zo griezelig was..

Ook engerds kunnen lachen.... en quizzen!

Want wat nog wel even vermeld moet worden is dat er ook nog een ontzettend leuke pubquiz voorbij kwam - door Vincent in elkaar gezet en echt heel erg goed gedaan... zo goed dat uiteraard het vrouwenteam van de Griezelbus met glans heeft gewonnen! Bedankt Gwyneth Paltrow!

Nog even een moppie op de piano gespeeld en toen vertrokken de eersten door het witte landschap terug naar huis....

Het was weer een geweldig weekend... volgend jaar weer!

Na anderhalf uur vertraging vertrok het ijsvrij gemaakte vliegtuig naar Dublin waar we in een eindeloze slaap vielen en 's ochtends ruw werden gewekt door een wekker die meldde dat er weer gewerkt moest worden... tja, dit soort weekendjes worden niet door Zoete Lieve Gerritje betaald, dus....