Bloedmooie muziek in zinderend Dublin

Zaterdagavond. Een supersnelle Bus Eireann bus bracht me binnen 40 minuten van Prosperous naar Dublin. Hele hordes mensen stroomden de winkelstraat uit met tassen vol spulletjes met waarschijnlijk ook heel vaak een exemplaar van dat ene boek dat de hele wereld afgelopen weekend wilde hebben - jeetje, wat een gekte! En toch ga ik het boek volgende week ook halen, misschien ben ik wel net zo gek! Terwijl ik me een weg baande door een overvol Grafton Street belde Enda me waar ik was... we zijn samen richting Odeon gelopen, waarnaast Crawdaddy zit; een klein muziektheater in een oud stationsgebouw. Hele mooie tent... Enda had kaartjes geregeld voor een Australisch bandje: Angus & Julia Stone. Ik weet dat de Ieren goede muziek kunnen maken én dat ze gek zijn op mooie muziek luisteren en echt: dit bandje is geweldig. Ik heb de hele avond met kippenvel staan luisteren en vandaag direct de CD besteld. Neem even een kijkje op de website: http://www.angusandjuliastone.com/a_book_like_this/index.htm of kijk even op hun Myspace: http://www.myspace.com/angusandjuliastone en luister even naar supermuziek. Beetje Björk, Cranberries... en dan toch eigenlijk een hele eigen sound en heel puur; waanzinnig gaaf. Ik was helemaal in een goed humeur na dat optreden en ben even gezellig meegegaan naar de Tripod, een discotheek in hetzelfde stationsgebouw. Dat is dan even heel wat anders; stampende muziek waar je heel lekker op kunt dansen - en dat deed ik dus ook. Tot het moment waarop ik dacht: er zijn me hier iets teveel pillenslikkende mensen. Nadat me voor de tweede keer was gevraagd: "do you want a half?" dacht ik: ik ga de nachtbus pakken... ik ben daar denk ik toch iets te nuchter voor. "Onderzoekt alle dingen des levens en behoud het goede", ja, inderdaad, maar daar had ik gisteravond dus even geen zin in. Mijn wandeling terug naar de nachtbus was ook weer een ervaring op zich... om 3 uur 's nachts was het enorm druk op straat en struikelde ik bijna over alle halfdronken Ieren; ze hebben de reputatie veel te drinken: ja, dat klopt! En ze kunnen er nog steeds niet tegen! Meisjes EN vrouwen die prachtig gekleed zijn en dan niet recht meer kunnen lopen op hun hoge hakken; dat is niet sjiek! En dan nog niet te spreken over de mannen... die zijn net zo erg ;). Ik ben in een overvolle bus geklauterd en was blij dat ik direct een taxi kon vangen voor het laatste stuk naar het landelijke en rustige Prosperous, wat een rust!

Morgen en dinsdag zijn sollicitatiedagen. Er staan vier afspraken in m'n agenda en er komen er nog een paar bij... ik ben me dus lekker aan het oriënteren. En deze week wil ik ook eens een paar kamers of appartementen gaan bekijken in Dublin, want als je op internet leest wat er allemaal te huur is klinkt dat heel positief; bijna te mooi om waar te zijn. I'll keep you posted!

Week 2 en 3 - een ander leven!

Time flies when you're having fun!! Het is alweer twee weken geleden dat ik een berichtje schreef op m'n blog. Leuke reacties! Tijd voor een update.
Aangezien ik slecht stil kan zitten, ben ik snel op zoek gegaan naar een baan. Hoe? Eerst het hele internet afgespeurd om een beetje een algemeen beeld te krijgen. Daarna ben ik gaan kijken naar banen waar je je talen voor nodig hebt en nu ben ik zover dat ik contact heb gelegd met twee recruiters die me als 'team leader' voor gaan stellen bij verschillende bedrijven. Een eerste sollicitatie heb ik gehad, voor een functie als recruiter. Dat was bij een van de recruiters die inmiddels voor mij op zoek zijn. Het voordeel daarvan bleek dat ik nu ongeveer weet wat die recruiters moeten doen en wat voor beloning ze krijgen als ze mij bij een bedrijf onder weten te brengen, da's handig. Zeker omdat ze je zo snel mogelijk voor zoveel mogelijk geld ergens neer willen zetten; even goed in de gaten houden dus wat ze me voorschotelen en niet overal 'ja' op zeggen. Altijd op je hoede blijven... (hè pap?) Vooraf niet zo bedacht, maar het voelt als een voordeeltje. Het was wel even raar om weer 'aan de andere kant' van de tafel te zitten bij m'n eerste sollicitatie; de afgelopen tijd was ik steeds degene die de gesprekken afnam en ja, ik had weer eens echt zenuwen. Hoewel het leuk is recruiter te zijn, heb ik besloten eerst eens beter te weten in wat voor soort markt zo'n recruiter nu eigenlijk werkt... hoe werken ze hier nu precies en wat voor mensen - met wat voor opleidingen - worden aangenomen in welke sector. Het is wel erg lekker dat ik er de tijd voor heb rustig rond te kijken! En gewoon toch maar die open sollicitatie naar Jameson sturen, toch? We zullen zien wat het gaat worden!
Naast regelmatig in Dublin rondlopen en afspreken met mensen die toevallig in Dublin zijn, ben ik regelmatig in Prosperous. Piepklein plaatsje waar weinig te doen is, maar wat een prima uitvalsbasis is. Het huis van Regina en Tommy is super, heerlijke tuin... alleen regent het zoveel dat het gras bijna niet te maaien is. Gras maaien, ook zoiets. Vroeger, toen er nog gezongen en gefloten werd in de straat, deden we dat met een klein handgrasmaaiertje. Mijn pap en mam doen dat ook nog steeds. Hier ging ik voor het eerst van m'n leven aan de slag met zo'n elektrisch ding; best leuk denk je dan, maar wat is zo'n enorm lang snoer irritant! Constant oppassen dat je niet over het snoer heen maait (geen zin in 220 V eerlijk gezegd) en dan het gevoel krijgen dat de buren je vierkant uitlachen.... Vandaag ben ik voor de tweede keer aan de slag gegaan met dat gras: het ziet er super uit al zeg ik het zelf! Een huis met tuin... veel bloemen... precies wat ik nodig heb als ik later groot ben! En verder geniet ik echt van het vrij zijn, probeer even niet zoveel te 'moeten'. Hectiek is heerlijk; dat komt snel genoeg weer. Vorige week woensdag arriveerde vriendlief Jos in Ierland om van de fantastische zomer te komen genieten. Geweldig hoe universeel klagen over het weer eigenlijk is... Als jullie nu echt denken dat er alleen in Nederland altijd over het weer wordt gepraat; vergeet het maar. Het is hier echt het onderwerp van de dag.. De natste zomer die ooit gemeten is... haha, en dat terwijl het hier toch altijd al regent (...) het kan dus nog erger! Maargoed, zoals jullie weten zeg ik altijd dat de zon hier iedere dag wel schijnt. Ik blijf nog steeds bij m'n standpunt en ook dat je hier goed kunt verbranden... Jos heeft dat aan den lijve ervaren. Insmeren? Welnee, dat hoeft echt niet... Het blijkt maar weer: niet alle Jossen worden 'natuurlijk' bruin.
Aangezien er vorige week een flinke lading cocaïne aanspoelde aan de West-Cork kust bij Clonakilty, leek het ons als rechtgeaarde Nederlanders een goed plan ons geluk eens te beproeven ;) Het schijnt dat de hele regio in de dagen voordat wij kwamen op stelten stond, want alle wegen langs de kust waren afgesloten. Wel verbazingwekkend dat zo'n bericht hier groot nieuws is en er in de Nederlandse pers met geen woord over wordt gerept; zo zie je maar waar kleine landjes groot in kunnen zijn, of zijn we er in Nederland al helemaal aan gewend! Alles wat hier gebeurt lijkt groter en vaak belangrijker dan in de rest van de wereld... Alle gekheid op een stokje: gelukkig waren alle wegen weer open en konden we genieten van een stukje Ierse kust waar je gewoon stil van wordt. Volgend jaar mei moet ik er gewoon weer naartoe om voorbijzwemmende walvissen te spotten!

De Nijmeegse Vierdaagse is inmiddels met minder dramatische temperaturen dan vorig jaar van start gegaan; een heel stel wandelaars die ik in Castlebar ontmoet heb lopen daar nu weer, bikkels! Hieronder een paar mooie foto's van het zuidwesten... geniet ervan en ik beloof bij deze: er volgt sneller een nieuw bericht!

De eerste week

En toen was het toch heel snel 26 juni 2007. De dag waarop ik tegen nog maar een paar mensen 'dag' moest zeggen: m'n paps, m'n mams en Jos! Maar tja, wat is gedag zeggen tegenwoordig eigenlijk nog. Afstand is zo eenvoudig te overbruggen met een telefoontje, een sms-je, Skype en natuurlijk, als je tijd en gelegenheid hebt: het vliegtuig!

Samen met Jossie (voor het onderscheid: Jos en Jossie zijn twee verschillende mensen!) stapte ik in het vliegtuig op Eindhoven Airport. De harde Noordwestenwind zorgde voor vertraging, maar we zijn veilig geland op Dublin Airport en Jossie heeft me zowaar laten slapen dit keer. De eerste nacht sliepen we in het huis van mijn vrienden Regina en Tommy, die momenteel aan het reizen zijn. Dat huis is ook mijn honk voor de eerste tijd van mijn verblijf in Ierland. Na een heerlijk zelfgefabriceerd Iers ontbijt reden we richting Castlebar. Ons Peugootje 207, splinternieuw en voorzien van een CD-speler die U2 heel goed uit de speakers liet schallen, bracht ons in ongeveer 4,5 uur naar Castlebar. Onderweg nog even de nodige mueslirepen en energiedrankjes ingeslagen voor onze wandeldagen en eenmaal in Castlebar bleek ons B&B op het vakantiepark Lough Lannagh Village helemaal oké. Woensdagavond was er een briefing voor de wandelaars van de Castlebar International 4 Days Walks. Jos en ik waren daarbij aanwezig, keken om ons heen en dachten: hemeltjelief, zijn wij nou echt de jongsten??! Gelukkig bleek de volgende dag bij de start wel dat dat niet het geval was. En wat een boel Nederlanders! In het vliegtuig zagen we al verdacht veel bergschoenen, die waren allemaal naar Castlebar gekomen! De zon piepte op de eerste dag nog even tussen de grijze wolken door. Het leek op te gaan klaren. Maar nee hoor! Onderweg naar de start vielen de eerste druppels. Na ongeveer 10 km wandelen begon het harder te regenen en te waaien. Van de omgeving hebben we niet bijster veel meer gezien door de mist waarin we met onze hoofden liepen. Op een gegeven moment een afslag naar links... vol in de wind en toen was het gebeurd. Kleddernatterwordende broek, schoenen die vol liepen... sop sop sop... Help! straks krijg ik nog blaren... bij de Omloop van 2004 had ik ook zulke koude benen, dit loopt niet goed af! Wat heb ik lelijke woorden gezegd zeg: regenbroek niet meegenomen! Jos werd ook steeds stiller en er kwam alleen af en toe maar een bijzonder lelijk woord uit. Weer een scherpe bocht en een rustpunt. Kaartje laten knippen en wat een heerlijkheid: even geen regen op het WC-tje en met vingers die enorm verkleumd waren kreeg ik m'n broek op de een of andere manier toch weer dicht. Na een korte stop in een droge turfschuur - waar we toch maar even een troostsigaret hebben opgestoken, we hadden namelijk afgesproken niet te roken tijdens het wandelen - kregen we weer moed. Na 7 uur wandelen (!!!!) finishten we... doornat. Naar ons huisje gehobbeld en in bed gaan liggen om warm te worden, maar de sauna bood uiteindelijk de beste oplossing. Wat een dag, dat was niet de 1e dag die we bedacht hadden!
Jos heeft de schoenen met de föhn geprobeerd droog te krijgen. Na een hapje eten te hebben gehaald zijn we gaan slapen en hebben de hele nacht geduimd dat we beter weer zouden krijgen op de tweede wandeldag...
En ja hoor, qua weer was het die dag stukken beter. 's Morgens nog een klein buitje, maar tijdens het wandelen is het droog gebleven. Ik liep zelfs in m'n t-shirt op een gegeven moment en dan komt het Ierse kledingadvies naar voren: you have to dress in layers... so you can strip as long as you like ;). Ontzettend mooi uitzicht op Croagh Patrick, de berg die Jossie en ik vorig jaar hebben beklommen (terwijl Vincent converseerde met de plaatselijke bewoners onderaan de berg). De zon werd steeds feller. En dan is Ierland op z'n mooist: fris groen en kleuren waar je camera bijna van op tilt slaat. Toen ik om 3 uur 's middags finishte - de afstand was die dag echt geen 40 km - duurde het nog even voordat Jossie binnenkwam. Hij had het superzwaar. Z'n knieën deden 't bijna niet meer en het laatste stuk was voor hem echt een hel.






Thuis in bad en in bed gedoken voor een middagdutje (ja echt! dat wil je dan). Kom je onderweg nog mensen tegen? Jazeker... en het is ook erg lekker om met allerlei mensen te kletsen. Jos en ik liepen niet steeds samen en ik kwam een wandelende cricketfanaat tegen uit Bristol en een Amerikaan, Bill uit Seattle, die deze tocht als training voor een 300 km wandeltocht in Denemarken gebruikte. Het kan dus nog gekker. Je vergeet de tijd en hoort nog eens interessante verhalen. Dronken we nog een biertje na het lopen? Nou, ik zal eerlijk zeggen: net als bij de Vierdaagse van Nijmegen kwam het daar bijna niet van. 1 biertje (lees: pint) sloeg me gewoon tegen de vlakte. Eten daarentegen, dat deden we heel veel, want je verbrandt alles wat je eet met die lange afstanden. Dus: Sonja Bakkeraars: allemaal aan de wandel... dan kun je echt eten wat je lekker vindt en val je nog steeds af!

De derde wandeldag was traditioneel een zware dag. Jossie moest op de 2e dag zo op z'n tanden bijten dat ie besloot een kilometer of 10 te gaan lopen... uiteindelijk werden het er toch 20! De kanjer kreeg een opleving en dacht: ik laat me niet op m'n kop zitten. Zelf had ik de grootste moeite door de spierpijn heen te lopen in de eerste twee uur. Weinig tijd voor training tijdens de weken van afronding bij NN en de voorbereiding voor m'n stap naar Ierland: dat begon me dus echt op te breken. Ik ben extra hard gaan lopen om er doorheen te kunnen bijten en het dieselmotortje kwam gelukkig op gang om niet meer te stoppen. En dat was het niet alleen: ik kwam een bijzonder aardige Bilthovenaar tegen: Jannes, je weet wel, net als die zanger! (welke zanger? Ja, die zanger, trekt zalen vol met lyrische fans..... ik moest 5 keer nadenken maar toen wist ik het weer). Jannes is een fervent wandelaar en heeft er al aardig wat Castlebars en Nijmeegse Vierdaagsen opzitten. Hij was met een flinke groep Nederlanders (ja, die uit het vliegtuig) en had er flink de pas in...dat vond ik bijzonder lekker! Ik heb verschrikkelijk gelachen, voelde me gelijk thuis bij iemand die de taal van m'n favoriete stadje sprak, nou ja, eigenlijk precies hetzelfde sprak als Maarten, en laat die nu ook uit Bilthoven komen! (sorry Maarten, het moest effe). Jannes had twee dagen meegedaan aan de Ramble - de wat? Ja, de Ramble, dat is een tocht waarbij je klautert door de 'bogs' en door beekjes moet waden... en dat ongeveer 6 uur lang. Er zijn bij de Castlebar Walks 4 varianten: 10, 20 en 40 km roadwalks, en dan die Ramble. Dat is m'n volgende uitdaging. Je moet er overigens wel voor zorgen dat je goed gekleed bent bij die Ramble, want natte voeten zijn daar geen uitzondering maar regel! De bogs staan altijd vol met water namelijk. Anyweg. De 3e dag was dus een succes: om 2 uur al gefinisht, ook niet helemaal 40 km vermoed ik! Jossie was al lang terug van de 20 km toen ik finishte en kwam me schoongebadderd ophalen... wat een luxe! Bad, bed, tukkie, eten, slapen... Nog 1 dag te gaan, zondag 1 juli, de dag dat ik officieel werkeloos was, niet meer bij NN werkte... wat een heerlijk gevoel van vrijheid. Wederom een dag met erg mooi weer. Er waren wel wat buien, maar die lieten tot na de finish op zich wachten. Jos had een opleving gehad op de 3e dag en voelde zich fit genoeg om in ieder geval weer 20 km te lopen op de 4e dag. De twijfel sloeg toe bij de splitsing, zou hij, zou hij niet.... maar hij heeft het toch bij 20km gehouden. Ik ben in ieder geval linksaf geslagen, voor de laatste 40 km. En op de laatste dag waren dat er ook echt 40! Wat ook even belangrijk is te vermelden: die Ierse 4daagse is niet zoals de Nederlandse, die laatste is eigenlijk een beetje lafjes als je gaat vergelijken. In Ierland ga je namelijk bergopaf, continu, heb je geen Zevenheuvelen, maar 88 heuvelen voor je gevoel. Het stijgen kan echt een genot zijn, zo ook op de 4e dag. Klimmen is altijd lekkerder en ik heb weleens begrepen dat de effecten van klimmen door vrouwen door de mannelijke sexe bijzonder worden geapprecieerd ;). In ieder geval: een enorme klim lag voor me, lekker! Alleen dat dalen, niet erg als het een klein stukje is, maar een lange afdaling is met wandelen niet fijn voor je knieën. Je kunt gaan lopen als een pinguïn om ze te ontzien, maar uiteindelijk ga je het gewoon voelen. Eenmaal beneden kwam ik bij een rustpunt en ben even op een hek gaan zitten. Snickertje, bekertje mierzoete limonade... en toen zag ik twee slakken... naast me op de muur... niet echt een hele fijne inspiratie moet ik zeggen! Ik ben gelijk van het hek afgesprongen - Au! - en verder gaan lopen. Dat viel niet mee! 10 minuutjes rust na al die kilometers van de voorgaande dagen zorgden voor een verzuring waardoor de koeien hun neus direct in het frisse gras staken als ik langs liep ;). Een telefoontje uit NL met Dreischoriaanse motivatie deed wonderen en gelukkig kwam ik weer iemand tegen: Jer, een Ier uit Castlebar. Leek een beetje op een lekker ding uit Utrecht met blond krullend haar, maar z'n uiterlijk was dan ook de enige overeenkomst want deze Jer was zo sociaal en katholiek als maar mogelijk is. Interessante gesprekken gevoerd en in een enorm hoog tempo op de finish afgestevend. Onderweg nog een dronken Ier te woord moeten staan, want een 4daagse is ook in Castlebar een natuurlijk excuus om een lekker pintje extra te drinken en uiteindelijk: ja hoor... geloof het of niet: om 15.00 uur was het zover: de finish. Geen Via Gladiola, maar wel een ontvangst door Jossie die zijn 120 km er al op had zitten. Het resultaat van 4 dagen lopen door een ontzettend mooie omgeving was wel dat alle stress uit m'n hoofd gewaaid was, ik eindelijk weer eens middagdutjes heb gedaan en nog veel belangrijker: dat ik een week lang ontzettend veel plezier heb gehad met Jossie, buiten zijn, een klein biertje drinken en veel mensen tegenkomen in het land waar ik hopelijk nog een poosje langer zal verkeren. Wat er nu verder zal gaan gebeuren? Wordt vervolgd...