Terwijl heel Europa geniet van koud en zonnig winterweer, vertrok ik afgelopen vrijdagmiddag samen met Alfred voor een kort weekendje naar Norwich. Nee, niet 
omdat ik per sé de hoofdstad van East Anglia wilde bezoeken, maar wèl omdat ik graag Marcella ging opzoeken... voor de weloplettende lezer: Marcella was mijn sushi-maatje op het strand van Killiney in september 2007 :). Dit keer eens niet met Ryanair, maar wel met FlyBe, een voor mij nieuwe vliegtuigmaatschappij die claimt als enige een echt ecolabel te voeren en ze vinden dat ze heel groen vliegen. Ik heb nog geen definitief oordeel geveld, maar het klinkt mooi. Dit keer ook geen Boeing 737, maar wel een Bombardier Dash Q400. Voor de leken onder ons inclusief moi-même: da's dus een vliegtuig met propellers.. ze bestaan nog! En wat een geweldige keurige Engelse service, ik was helemaal onder de indruk van de vriendelijkheid en zorgzaamheid. En echt, ik kan het aanraden, geen felle gele advertenties in het vliegtuig; geen lawaaierige feestmuziek als je eerder aankomt, nee, gewoon lekker beschaafd!
Goed, ik was weer eens op reis en nu dus eens niet naar Nederland. Je kunt je afvragen: word je dat op en neer vliegen niet zat? Valt mee, maar een andere bestemming dan Eindhoven was toch wel erg leuk. En die taxi's dan, ze rijden gewoon nog steeds in die maffe zwarte cabs rond daar in Engeland! En als je geluk hebt liggen er zelfs comfortabele bloemenkussentjes op je stoel - heerlijk truttig, en zo relaxed! En dat al allemaal voordat ik bij Marcella aan kwam. Het kon alleen maar leuker worden. 
We hadden zulk ontzettend mooi weer dat we zaterdag de hele dag rond hebben gelopen door Norwich, een beetje fotootjes hebben lopen schieten en mooie plekjes hebben bekeken, koffie gedronken bij het o zo plaatselijke koffiecafé Starbucks en uiteindelijk toch wel zeer verkleumd een Belgisch restaurantje ingedoken zijn voor bitterballen (ja echt!), Jupiler zonder schuim en toch lekker (geen hoofdpijn nadien) en mosselen. 's Avonds een filmpje gepakt in een fantastische cinema; een waanzinnig oud gebouw met moderne tintjes. De dame achter de balie legde ons zeer zorgvuldig en vriendelijk uit welke plaatsen er nog vrij waren, presenteerde de zaalplattegrond en liet ons zelf de plaatsen kiezen... wow! 
ik zou willen dat je dat bij popconcerten ook zo precies kunt aangeven, dan krijg je nog eens waar voor je met hard werken verdiende centjes. In Engeland zijn dat natuurlijk pennies... oeps, dat was ik even vergeten toen ik aan de dame achter de balie vroeg of ze misschien '10 cent' erbij wilde.... 'Eh, 10 pence? Yes please...' en ik voegde er met enigszins kleurende wangen mijn excuserende 'excuse me for my stupidity, I'm from the Eurozone' aan toe. We hebben de film "Juno" gezien, een uitermate grappige en van erg gave muziek voorziene film over een 16-jarige die zwanger blijkt na haar eerste keer 'making out'... aanrader!
Na een dikke knuffel heb ik vanmiddag afscheid genomen van Marcella en heb een even zo relaxte reis terug naar Dublin gemaakt met de schatten van stewardessen. 
Over 3,5 dag zal ik maar heel hard slikken als ik de knalblauwe Ryanair pakjes weer voorbij zie schieten... ach, ik ga ook voor iets heel belangrijks naar Nederland, want Jos neemt afscheid van vrienden en familie en om daarbij te zijn heb ik dat geel-blauwe toch iets minder gastvrije transport zeker wel over!
Vorig weekend werd ik op station Eindhoven door carnavallende Brabo's omver gelopen. Hemeltjelief, was het alweer zover? Maar, het was pas net februari? Ja, inderdaad, ik moest m'n ogen toch geloven. De 'carnavalhit van het jaar' verkiezing had ik bij 'Evers Staat Op' al wel gehoord, maar de realisatie dat het alweer zo laat was, was niet helemaal doorgedruppeld; zal iets met de afstand te maken hebben. 
Terug in Ierland werd ik tijdens het boodschappen doen bij Tesco geconfronteerd met reclameschappen vol 'pancake mix'. En op dinsdag werd het me duidelijk... Waar carnavallend Nederland nog de laatste biertjes wegtikt op de laatste dinsdag voor de vastenperiode, worden in Ierland door iedereen naar hartelust pannekoeken gebakken. Want, voordat je aan de 6 weken vasten voor Pasen begint, prop je je nog even vol met dat lekkers. 'Do you make the batter yourself?' 'Savoury or sweet?' En dan, op Aswoensdag ga je naar de kerk en krijg je een askruisje op je voorhoofd. Rare jongens, die Ieren ;). En het wordt nog gekker. Ben ik naar hartelust trainingen aan het inplannen voor de komende periode, belt m'n manager ineens op dat ik toch wel heel enthousiast op 'Holy Thursday' een training heb gepland... misschien beter verplaatsen, want die middag zijn we vrij... O, echt? Witte donderdag is toch gewoon een hele werkdag? Nee hoor, hier is het een halve werkdag... en dan volgt er een erg lang Paasweekend.
Er zijn inmiddels 7 Ierlandmaanden voorbij en ik val nog steeds weleens in verbazingen zoals je kunt lezen. Een andere verbazing is wel dat de tijd voorbij vliegt! Afgelopen week heb ik m'n 6 maanden proeftijd besproken met m'n manager, want die loopt op Valentijnsdag af. Ik mag blijven, ik heb m'n draai prima gevonden bij Mercer en ben heerlijk bezig met trainen, organiseren, kennis communiceren en adviseren over interne opleidingsplannen en doelstellingen. Er is best nog veel leuks te doen daar... En dat is dan alleen maar werk. Naast het werk geniet ik enorm van het eigen huisje! Iedere morgen vind ik alles wat de vorige avond in de koelkast stond gewoon weer terug! De wasmachine is altijd leeg! M'n koffie (een van m'n eerste levensbehoeftes) is nooit meer op! Er hebben geen honden in m'n kamer rondgestruind! En geloof het of niet... er staat ook nog een auto voor de deur; geen Porsche zoals Cheryl heeft, maar een speedy Clio die heel veel boodschappen kan hebben! Er moet nog wel wat met spullen geschoven worden hier in huis, want er komt straks in maart letterlijk een scheepslading boeken, DVD's, CD's, kleding etc aan... En... een vliegtuig met Jos! Is het dan af? Nee, dan begint er een nieuwe fase... Het alleen leven in m'n landje is dan klaar en gaan we er met z'n tweetjes van genieten. Ondertussen ben ik - geloof het of niet - even in rustiger vaarwater aan het genieten van een kalmer leven. De stroomversnelling van de afgelopen maanden was geweldig gaaf en nu even letterlijk uitblazen en terugkijken.
De omgeving aan de noordkant van de stad is op z'n minst boeiend te noemen...eigenlijk gewoon hartstikke mooi. Het schiereiland Howth is maar een fietstochtje verwijderd van huis. Het is hier echt prachtig lenteweer, waardoor narcissen de grond uit vluchten en staan te stralen in de zon. Eindelijk weer langere dagen zodat je je huis ook nog eens bij daglicht ziet... alles snakt naar lente! En ik ook, want die donkere dagen heb ik wel gezien. Laat het voorjaar maar losbarsten!
Terwijl heel Europa geniet van koud en zonnig winterweer, vertrok ik afgelopen vrijdagmiddag samen met Alfred voor een kort weekendje naar Norwich. Nee, niet 
omdat ik per sé de hoofdstad van East Anglia wilde bezoeken, maar wèl omdat ik graag Marcella ging opzoeken... voor de weloplettende lezer: Marcella was mijn sushi-maatje op het strand van Killiney in september 2007 :). Dit keer eens niet met Ryanair, maar wel met FlyBe, een voor mij nieuwe vliegtuigmaatschappij die claimt als enige een echt ecolabel te voeren en ze vinden dat ze heel groen vliegen. Ik heb nog geen definitief oordeel geveld, maar het klinkt mooi. Dit keer ook geen Boeing 737, maar wel een Bombardier Dash Q400. Voor de leken onder ons inclusief moi-même: da's dus een vliegtuig met propellers.. ze bestaan nog! En wat een geweldige keurige Engelse service, ik was helemaal onder de indruk van de vriendelijkheid en zorgzaamheid. En echt, ik kan het aanraden, geen felle gele advertenties in het vliegtuig; geen lawaaierige feestmuziek als je eerder aankomt, nee, gewoon lekker beschaafd!
We hadden zulk ontzettend mooi weer dat we zaterdag de hele dag rond hebben gelopen door Norwich, een beetje fotootjes hebben lopen schieten en mooie plekjes hebben bekeken, koffie gedronken bij het o zo plaatselijke koffiecafé Starbucks en uiteindelijk toch wel zeer verkleumd een Belgisch restaurantje ingedoken zijn voor bitterballen (ja echt!), Jupiler zonder schuim en toch lekker (geen hoofdpijn nadien) en mosselen. 's Avonds een filmpje gepakt in een fantastische cinema; een waanzinnig oud gebouw met moderne tintjes. De dame achter de balie legde ons zeer zorgvuldig en vriendelijk uit welke plaatsen er nog vrij waren, presenteerde de zaalplattegrond en liet ons zelf de plaatsen kiezen... wow! 
ik zou willen dat je dat bij popconcerten ook zo precies kunt aangeven, dan krijg je nog eens waar voor je met hard werken verdiende centjes. In Engeland zijn dat natuurlijk pennies... oeps, dat was ik even vergeten toen ik aan de dame achter de balie vroeg of ze misschien '10 cent' erbij wilde.... 'Eh, 10 pence? Yes please...' en ik voegde er met enigszins kleurende wangen mijn excuserende 'excuse me for my stupidity, I'm from the Eurozone' aan toe. We hebben de film "Juno" gezien, een uitermate grappige en van erg gave muziek voorziene film over een 16-jarige die zwanger blijkt na haar eerste keer 'making out'... aanrader!
Over 3,5 dag zal ik maar heel hard slikken als ik de knalblauwe Ryanair pakjes weer voorbij zie schieten... ach, ik ga ook voor iets heel belangrijks naar Nederland, want Jos neemt afscheid van vrienden en familie en om daarbij te zijn heb ik dat geel-blauwe toch iets minder gastvrije transport zeker wel over!
