Frederique in Ireland

Trip to the Netherlands - September 2011

2011-09-08T11:15:00.012+01:00

It's been quiet, too quiet on this blog.

So, it's time to break the silence and publish a short story about a good time away from my Irish home - during a visit to my Dutch home (country).

Sophia and I took the plane with Fréderique and flew over for 10 days of late summer enjoyment in the Netherlands. We were spoilt in the first couple of days with lovely summer weather.

We did what you're supposed to do when visiting this lovely country - we cycled through meadows and the Gouda lakeside district; we visited Paul in Amsterdam and chilled out - as you do- in the Westerpark in Amsterdam.

I got to know the OV chip card and then I realised I've been away from home for the last 4 years - you practically cannot travel without this card and how I would've been aware of that had I still been living in the low countries!! And Sophia learned to walk for real... on her first real shoes!

We have just returned to Ireland but not without having been in the Netherlands when a real earthquake struck the east of the country (4.5 Richter scale!!! - we didn't even notice it!). Thank god it wasn't just Ireland experiencing a cold summer in 2011 - we got some windy and rainy weather, which announced the meteorological autumn! Thank you Irene... but at least we got to enjoy gorgeous coffee, beautiful strawberry cheescake, raspberry coconut and apple pies and pear coconut cake in great company!
And now it's back to our 'normal' routine - work, rest and play... and enjoy the beautiful autumn colours that are ever so inspiring...

Magnificent - the 2010 Paris version :)

2010-09-23T22:08:00.008+01:00

18,19 Septemer 2010 - Paris

It's not just 'Jos and Frederique going to a concert' anymore... It's now 'Jos and Frederique leaving little daughter Sophia with her grandparents and then going to a concert'. May not seem very different, but it is; something we noticed especially when we returned the day after the concert.. a little girl with rosy cheeks - tired - waiting on granny's arm to see us arriving - the smiles were amazing! Recognition of mummy and daddy I suppose - then you really feel the love!

We went off to Paris on the Thalys early Saturday morning. After a nice cup of coffee in the company of a few very good friends - also U2 friends - we boarded and the Thalys took us in no time to Gare du Nord. Fantastic means of transport, I cannot get over the speed and comfort at the same time - even better than flying, really! And before you realise you're walking the streets of Paris. We stayed in Montmartre and walked around the gorgeous streets behind the Sacre Coeur, enjoying a bit of lunch, some wine and colourful people.It's not fair, Jos hiding the bags under his eyes behind his sun glasses... mine are clearly visible. Well, let's just say: the day started at 6 am!

The streets certainly have a name in Paris...

.. and some people obviously want to make sure their names are not just on the cover of albums! Well-spotted by Mr Van der Linden!

Another U2 concert, but definitely not just some concert.

The same claw but from up close the wear-and-tear are now visible - in daylight.. the light show at night time again showed the real qualities of the thing.
After a pretty good performance by Interpol - a band I had never heard of before - we had to wait for another hour before the Stingray guitar returned and Mr Hewson proved that the back surgery he underwent was successful.
Another time... another space... again a rock solid performance! Maybe not the spontaneity the 4 men showed in Croke Park; but definitely sparking off an enthusiastic French response.

Another thing that has changed for me - I still hope that's a temporary situation; don't call me naive - I was dead tired after the concert; a few beers and the shorter nights of the last 4 months paid off... I could've slept beautifully on any bench, under any bridge... but thanks to my dear I safely got to the hotel and fell asleep just like my own little baby.

Thanks to good strong French coffee the next day started beautifully. After a nice walk through the city of love under a clear blue sky... we returned to Gare du Nord where we returned on the train - sun kissed and rosy.

Now I have seen them again... the beautiful almond macarons - I really wish I could make them like this:

Where will we see the boys again?

Winter in Wicklow

2010-01-18T22:37:00.002Z

May 2010

2009-11-03T20:32:00.004Z

What??

Yes, indeed!
Expected May 2010

Irelands highest summits!

2009-10-26T21:23:00.015Z

24 - 26 October 2009, October Bank Holiday weekend

Jos and I set off for a walk on the Iveragh peninsula. After a long night's sleep including an extra hour (!!) we drove to Lough Acoon, not too far from Glenbeigh. From there our long walk started, here are some pictures that speak.....

Lough Eighter

The first ascent...

Climbing to the ridge

Coomloughra from the ridge

Skregmore - 848 m

View towards Killarney

The weather didn't stay so nice...

Beenkeragh, 1010 m

And then you find yourself on steep slopes....

Luckily, the mist lifted and we were back on track

My oh my, that ridge...

It looks as it is... hands and feet needed, but such magnificent views!

After tough climbing, finally on top of Carrauntoohill! 1,039 m
4 pm 25-10-2009

Don't we all remember this - only a year ago...

Quite a distance to walk back with only 2 hours daylight left...

And we had yet to climb another > 1,001 m mountain, Caher!

But then, it's good to know what's behind you...

And fairytale evening light... it just puts a spell on you

After sunset, we reached the foot of the mountain. The last hour, we walked back to the car with the light of a torch. We were absolutely wrecked, but delighted that we made it!

Magnificent

2009-07-29T22:00:00.020+01:00

24 juli 2009, 17:00 uur.
Na een dag werken kom ik aan in de Porter House in Temple Bar waar Jossie, Vincent, Bart, Maarten, Roulien, Nicole en Yvette rustig in zitten te kakken onder het genot van een pintje/rosé'tje. En niet alleen dat, de echte U2 fanaten Martin, Arno en Nanne hangen toevallig ook op de hoek van de Clarence... het lijken wel groupies! Langzamerhand begint het te dagen dat het concert van het jaar toch echt wel heel dichtbij komt nu! Even een Bulmers tijdens het omschakelen van werk-naar-concert-stemming en terwijl de laatste regendruppels vallen, lopen we langs de Liffey (bijna uitglijdend) naar Busaras waar Jos, de laatste der U2-gangers, aan zal sluiten. Nou ja, de laatste... Dat kun je eigenlijk niet zeggen in een stad die U2 ademt op deze dramatisch mooie vrijdagavond. Uit iedere kroeg schalt weer een ander U2-nummer en je weet bijna niet welk nummer je mee moet zingen, laat staan dat je je voor kunt stellen hoe de definitieve setlist eruit zal gaan zien.
Dichterbij het stadion wordt het steeds drukker en worden er steeds meer kaartjes onder je neus geduwd. Toch even checken of ik m'n kaartjes nog steeds in m'n tas heb zitten...
Gelukkig wel en terwijl we dichterbij het stadion komen, vragen we ons af welke straat het handigste is om op het veld te komen. Deze buurt ken ik wel, maar toch ook weer niet. Croke Park ligt middenin een woonwijk aan de noordkant van het centrum van Dublin - niet echt de beste buurt en in m'n eentje zal ik er niet graag rondlopen. De omwonenden hebben een beetje moeite met alle luidruchtige en drukke evenementen die er in het stadion plaatsvinden. Aan de ene kant denk je dan: ga dan ergens anders wonen! Maar ach, het is natuurlijk ook wel super gaaf dat je in je achtertuin gewoon mee kunt genieten van een U2 concert, dus niet zeuren! Bovendien worden er onder de buurtbewoners ook nog eens gratis kaartjes uitgereikt om ze tegemoet te komen in hun 'herrie-leed'.
En dan zijn we er; tassencontrole, kaartjes scannen en we staan binnen! Nou ja, binnen, eerst nog een halve kilometer om het stadion heen lopen en dan eindelijk lopen het veld op... Wow, wat een megastadion. Vier jaar geleden stonden we niet op het veld, maar achterin op de tribune en toen leek het al groot, maar nu, beneden op het veld, is het helemaal gigantisch! Glasvegas is nog aan het spelen op het moment dat we richting het podium, alias space ship, lopen. Echt veel bijzonders is die band niet, maar het geeft een idee hoe het geluid is en waar je wel of niet goed staat. Maar om eerlijk te zijn klinkt het overal op de pitch wel goed. Maarten leidt ons naar het midden, tussen pa en podium en daar nemen we onze plekken in. En dan realiseren we ons langzaam maar zeker dat er op het veld geen bier te zien is... en ook gewoon niet toegestaan is! Dat is even een vette teleurstelling, want een biertje bij een concert is toch wel het toppunt van genot. Dan maar aan het water... zucht, en van de flesjes wordt ook nog eens de dop afgehaald... behoorlijk hooligan-proof zal ik maar zeggen. Natuurlijk moeten er ook nog wat t-shirts en petjes gekocht worden, dus Maarten, Jossie en ik lopen naar de stand waar een dikke rij mensen staat te dringen en na een half uur wachten op mensen die eerst moeten passen - nee, dit staat je toch niet goed, nee, die ook niet, nou dan kopen we maar niets - hebben wij onze gadgets in handen, inclusief plastic tasjes met U2 opdruk. Waar is de mijne eigenlijk gebleven Jossie? Terug op ons plekkie begint het aftellen... We weten dat als David Bowie's Ground Control to Major Tom begint het niet lang meer duurt voor de heren aan zullen treden.... En jawel hoor, daar zijn ze! Met kippenvel op m'n armen spring ik de lucht in na Larry's intro van Breathe en Bono's eerste woorden 16th of June 9:05 door bell rings - Man at the door says if I want to stay alive a bit longer - There's a few things I need you to know - Three. Vanaf dat moment is mijn tekst niet meer van toepassing... gewoon meezingen, schreeuwen, springen en heel veel genieten!

Get on your Boots!

Desire

Als het wat donkerder wordt, begint het pas echt wat te worden met het space ship. Onder het genot van City of Blinding Lights lijkt het wel op te stijgen uit het bruisende stadion en ik weet zeker dat iedereen meezong met Oh you look so beautiful tonight - behalve Maarten dan ;).

The unforgettable fire
Crazy Tonight - Remix
Space station from Mars?
One

Wat wel heel bijzonder is, is dat al die Ieren zo tekstvast zijn... da's wel een verschil met dat ge-ladieladieda van Nederlanders. Maar, om eerlijk te zijn is Bono ook niet zo tekst vast, bij het eerste het beste nummer dat niet van de nieuwe CD NLOTH is, haalt ie gelijk twee coupletten door elkaar en bedelt om de hulp van het publiek. Dat geeft niets, die weten het hem letterlijk voor te zingen. Wat een sfeer..
Geheel zoals het hoort (volgens Bono - spreek uit als 'Bonno', hè Bart?) raak ook ik m'n tekst kwijt, uitgerekend bij het nummer waarop Jossie en ik altijd dansen With or without you en Jossie lacht zich een breuk en mij uit ;).

Na Moment of Surrender is het ineens afgelopen (darn!) en tijd om ons over te geven aan de stroom publiek naar buiten het stadion. Totaal uitgedroogd en hunkerend naar een biertje! belanden we in een volkse pub op Drumcondra Road, waar de achtertuin met bloemetjes, veel sigaretten en rondborstige dames prima is om even bij te komen na een super concert!

Dat was m'n eerste U2 concert dit weekend... we pakken een taxi terug naar het wonderschone Delgany en vallen ons bed in/vallen op ons matje/ en hebben de meeste mensen geen last meer van het gesnurk van Bart en Vincent... nog een nachtje slapen en dan mag ik nog een keer!

Snow Patrol in Dublin's O2

2009-03-01T22:31:00.004Z

28 februari 2009
Een collegaatje van me vertelde dat er nog kaartjes waren voor Snow Patrol afgelopen donderdag. Daar hoefde ik geen twee tellen over na te denken, want ze speelden in de nieuwe O2 venue in Dublin. De meeste mensen zullen het nog niet kennen, maar wat bijna iedere U2 liefhebber wel kent - al is het maar van de videobeelden, is The Point Depot, waar een deel van Rattle and Hum is opgenomen. De nieuwe 02 is gebouwd op dezelfde plek en de stijl van de oude loods is bewaard gebleven. Natuurlijk zijn we hier in grote verwachting van de aankondiging van de U2 tour - waar en wanneer zullen ze gaan spelen? Als ze in de O2 gaan spelen, dan moeten ze minstens 10 concerten geven om aan de vraag te kunnen voldoen, want echt groot is de zaal niet, maar wel heel intiem, want iedereen zit dicht bij het podium en dat is echt super qua concertbeleving.
Snow Patrol was echt ontzettend goed bezig, live zijn ze nog veel beter dan op cd. De laatste cd, A Hundred Million Suns, heeft een aantal ontzettend mooie nummers, waaronder wel The lightning Strike, een nummer in drie delen wat ze uiteraard weggaven, voorzien van een super video show. Maar wat helemaal fantastisch was, was de accoustische versie van het nummer Run, waarvan ik een filmpje op YouTube heb gezet: Ik kan het niet allemaal laten zien en horen, maar als ze nog in Nederland komen, ga erheen! Erg goed tegen recessieverveling!

A few pictures from Argentina & Chile

2009-02-11T00:30:00.007Z

Chilling in Mendoza

Iceberg at glaciar grey

Torres del Paine

Perito Moreno

Viva la Vida!

2008-12-21T23:08:00.011Z

19 december 2008 - Belfast.
Na een kleine 3 uur rijden arriveerden we in Belfast voor het concert van Coldplay in de Odyssey. Jos had me verrast met kaartjes en we hadden er allebei super veel zin in - zeker omdat dit het eerste concert was waar we samen naar toegingen!
Bijna iedereen weet wel dat ik een zeer groot fan ben van U2, en nu we weten dat die op 2 maart 2009 hun nieuwe album uit gaan brengen, zijn de verwachtingen hoog gespannen hier in huize 14 Clanmoyle Road. Toch moet ik eerlijk toegeven dat Coldplay me heel positief verrast heeft. Wat zijn ze 'live' geweldig; het laatste album is in de studio heel goed geregisseerd en opgenomen... maar dan live... dan is het pas echte passie! En alsof ze de geweldige muziek uit hun mouw schudden... het overvalt je als een heftige onweersbui! De drummer slaat z'n hele kit aan diggelen - en het klinkt fantastisch!
Het begon allemaal met een Weense wals (dank je, Martin!) waarbij het publiek in Belfast bijzonder koeltjes bleef; in Nederland zou de tent met zulke André Rieu-achtige klanken helemaal afgebroken zijn door meezwierende mensen, maar hier was alles heel noordelijk (protestants) koeltjes - op een paar enthousiastelingen (inclusief 'us Dutchies')na... "Life in Technicolor" knalde van het podium af en we waren direct verkocht. Super sound in deze arena, en die stoeltjes die allemaal keurig netjes opgesteld waren hadden echt de zaal wel uitgegooid mogen worden! Ongelooflijk hoe 4 mannen het uit hun mouw schudden, alsof ze er totaal geen moeite voor hoeven te doen. Bij 'Yellow' waaiden gele balonnen de zaal in... in het eenvoudige decor met 6 video-balonnen werd het een strakke - maar niet al te - geregisseerde show die genoeg ruimte liet voor spontaniteit... Als onderbreking renden de vier naar achter het stadion in, om vanuit de ring nog even akoestisch 'Green Eyes' weg te geven voor een zeer verrast publiek; wij stonden niet ver daaronder en gingen uit ons dak!Helemaal in trance verlieten we het stadion; de storm die afgelopen vrijdagavond in Belfast werkelijk alles weg woei was gaan liggen en Belfast ademde rustiger na een super concert... Nog één pintje in 'The Apartment' en toen naar ons guesthouse gestiefeld, waar we in een diepe slaap verzonken vol Coldplay sound...
Belfast is een waanzinnige stad en om eerlijk te zijn; je kunt heel goed merken dat de - degelijke - Engelse invloed hier z'n sporen heeft achtergelaten... waanzinnige gebouwen en dat is toch wel iets anders dan Dublin, dat ook waanzinnig is, maar waar het toch allemaal iets 'minder' royal is... Geen klacht, maar wel een constatering die mij in ieder geval raakte. Super sfeervolle kerstmarkten en een stad die ondanks de Noord-Ierse miezer bruiste... het was bijna jammer om weg te rijden in het donker.
Noord-Ierland is momenteel financieel bijzonder aantrekkelijk voor ons - inwoners van de Republiek - aangezien de Britse Pond bijzonder laag staat en de BTW op drank en levensmiddelen veel lager is dan hier in de republiek... Ierland worstelt met de recessie en de regering is aan het dolen en koersloos aan het kerstreces begonnen - waar zal het heen gaan is de grote vraag! We zullen het zien; de klappen zullen gaan vallen in het nieuwe jaar, wanneer mensen merken dat het echt niet meer zo goed is als in de afgelopen 15 jaar; ik ben heel erg benieuwd hoe de mensen in dit prachtige land daarmee om zullen gaan... Om heel eerlijk te zijn ben ik zeer benieuwd naar hoe men het vol zal houden; Ierse humor ten spijt, het wordt geen gemakkelijke tijd. Toch denk ik dat Coldplay een goed thema heeft neergezet: Viva la Vida! Geniet van de komende 2 weken en geniet van alle mooie dingen, niet alleen nu tijdens de kerstperiode, maar in heel 2009!

Liefs,
Frederique

Ardennen November 2008

2008-11-24T22:02:00.015Z

21 November 2008. Een koude wind waait vanaf de Noordpool over het steeds donker wordende Europa. Het is guur. Met een heftige windvlaag vliegen de eerste sneeuwvlokken op het aardoppervlak af. Zwarte Pieten verstoppen zich achter de schoorsteen, Sinterklaas duikt onder z'n dikke deken... en in een knus boerderijtje in de Ardennen verzamelen zich een stel ongelooflijk dikke vriendjes en vriendinnetjes.... voor een weekendje Hollandse gezelligheid met een Belgisch toefje.... zie hier wat er zich allemaal afspeelde...

De jaarlijkse meezingsessie aan de bar....

Effe sneeuwpop bouwen om 4 uur 's nachts De niet zo jaarlijkse sneeuw, die wel voor hele mooie plaatjes zorgde... Het jaarlijkse bezoekje aan Le Concordia (nooit geweten dat die tent zo heette, maar oké) waar we de Chouffe weer aardig hebben geraakt, en de Kwak en nog meer van dat soort heerlijke warm-makertjes.... De jaarlijkse snelle slaapjes om het vooral weer laat te kunnen maken 's avonds... De jaarlijkse zeer gevaarlijke situaties van mensen die met een sigaret in handen in slaap vallen... En dan het jaarlijkse themafeest natuurlijk... de volgende beelden kunnen als zeer schokkend ervaren worden... nee, het is geen club geschifte lui hoor... ze hadden alleen maar een horrorfeestje..... Even op de foto en o, o, wat waren die maskers en geschminkte gezichten snel weer veranderd in de normale vertrouwde mensen.... met een bakkie op ;)

Zwarte magica....

Lazarus?

De door een vampier gebetene....

Een verdwaalde mummie en een met het slagersmes behandelde....

Een zwanger duveltje uit een doosje....

Een heerlijke vampier

Mr Bones

Lord Dracula...

Hoe heette ze ook alweer.....

The Joker

het hoofd van de met een slagersmes bewerkte....

Green spike....

En om het hele zooitje ongeregeld op te zuigen... waren er uiteraard een paar zeer bedreven Ghostbusters....

En doggie als zichzelf... maar die kwam pas naar beneden toen het niet meer zo griezelig was..

Ook engerds kunnen lachen.... en quizzen!

Want wat nog wel even vermeld moet worden is dat er ook nog een ontzettend leuke pubquiz voorbij kwam - door Vincent in elkaar gezet en echt heel erg goed gedaan... zo goed dat uiteraard het vrouwenteam van de Griezelbus met glans heeft gewonnen! Bedankt Gwyneth Paltrow!

Nog even een moppie op de piano gespeeld en toen vertrokken de eersten door het witte landschap terug naar huis....

Het was weer een geweldig weekend... volgend jaar weer!

Na anderhalf uur vertraging vertrok het ijsvrij gemaakte vliegtuig naar Dublin waar we in een eindeloze slaap vielen en 's ochtends ruw werden gewekt door een wekker die meldde dat er weer gewerkt moest worden... tja, dit soort weekendjes worden niet door Zoete Lieve Gerritje betaald, dus....

Nog even nagenieten...

2008-11-05T23:57:00.003Z

www.josvanderlinden.nl

En nog wat plaatjes van 23-8

2008-09-24T18:02:00.012+01:00

Zoals beloofd nog wat plaatjes van onze dag. Er zijn er zoveel dat het moeilijk te kiezen is welke we willen delen, maar deze geven wel een leuke indruk.

Bye bye Bodegraven... we wilden hetzelfde doen bij het bordje 'Utrecht', maar daar hadden we geen tijd meer voor ....

Wachtend op de fotograaf maakte broer Ronald ook een paar plaatjes...

Op de bloemenmarkt...

Ja, en hier hadden we ooit onze eerste date...

Super uitzicht....

Met paps naar binnen...

Yes, I do!

Op de kade bij de Kargadoor

Eindelijk, dansen!

Hier hoef ik niets aan toe te voegen....

Jos is bezig een website te maken waar we nog veel meer foto's op zullen zetten van iedereen die er was... we'll keep you posted!

Liefs,
Frederique

23 augustus 2008 - de eerste plaatjes

2008-09-01T23:59:00.003+01:00

Wat was het een ongelooflijk gave dag! Hier zijn de eerste plaatjes....

Er volgen er snel meer!

Heel veel liefs uit Dublin!!

Jos en Frederique

Overstromingen in Dublin!!

2008-08-09T22:53:00.006+01:00

Zaterdag 9 augustus 2008. Warm, mokkig weer, de zon scheen vanmiddag nog even dus lunchten we op ons terras. Fietsen naar de stad, of toch maar de bus? We hebben uiteindelijk voor het laatste gekozen en genoten in de stad nog even van droog weer, maar er kwam een enorm donkere lucht opzetten. Na een half uurtje hoosde het echt enorm, echt zo'n zomerwolkbreuk. Nog maar een winkel ingegaan... maar de regen hield gewoon niet op. Het shoppen was wel succesvol, daarna even wat gegeten bij Nude, de tent van the Edge's broer (een soort gezonde versie van een fastfood restaurant) en in een taxi gesprongen naar huis. Nog steeds regen, en file! De hele stad stond vast door overstroomde wegen en een leeglopend Croke Park Stadium. Na een veel langere rit dan normaal kwamen we via een omweg bij onze straat aan... en wat schetste onze verbazing: de hele weg stond blank! We konden letterlijk niet naar ons huis toe; tenzij we door het water heen zouden waden! We zagen een paar mensen dat ook doen, tot hun middel (!!) door het water. Ik ben even een beetje verder gelopen om te checken of onze auto nog droog stond en het water ons huis niet inliep, maar gelukkig, ons huis ligt wat hoger en was buiten gevaar. En ook Clio was veilig. Hoe we thuis zijn gekomen hoor je op onderstaand filmpje en ook hoe het er vanuit ons huis uit zag...

De tuin van de buren was ondergelopen zagen we vanuit het raam en ook vanuit de muur achterin onze tuin naar de golfbaan toe, liepen de waterstraaltjes. Geen overstroming binnen bij ons, maar de golfbaan achter ons huis....

Gelukkig is het water niet verder omhoog gekomen en hebben we het in ons huis droog gehouden. Ben ik blij dat m'n trouw-outfit in Nederland ergens in een veilige kluis hangt ;) We zijn even een klein rondje gaan lopen via een klein straatje dat normaal afgesloten is met een hek, maar nu met deze toestand opengezet is. De grote straat die langs onze straat loopt was net zo erg overstroomd... de auto's dreven bijna voorbij... zie het laatste filmpje:

De brandweer is nu op dit moment water aan het wegpompen. Er zijn nog meer wijken en wegen in Dublin flink overstroomd; een van de snelwegen was totaal onbegaanbaar. Binnen 2 uur viel er zo'n 56 mm regen! Sinds 1986 is dat niet meer zo heftig voorgekomen...

Tot zover de berichtgeving van uw reporter uit Dublin ;)
Gelukkig met de voetjes droog...
We blijven Hollanders - Luctor et Emergo!

Zomer in Ierland - Castlebar 2008

2008-08-04T19:03:00.000+01:00

Na een stilte van ruim vier maanden op dit blog is het heel hoog tijd voor weer een verhaal uit Ierland. Er is eigenlijk teveel om te delen in een keer, maar beter iets dan niets. Het laatste item meldde iets over voorbereidingen voor de Castlebar International 4 Days Walks. Dan zal ik maar beginnen met een kort verslag van een week die echt helemaal geweldig was!
Op de vroege morgen van 3 juli vertrokken dit jaar geen 2, maar 5 enthousiastelingen vanuit Lough Lannagh Village, vakantiepark aan de rand van Castlebar. Kees, Vincent, Jossie, Jos en ik gingen aan de wandel. Yvonne was helaas geblesseerd en kroop lekker terug haar bed in, maar had ons er waarschijnlijk vierkant uitgelopen als ik het goed heb begrepen. 5 kleine visjes, zwommen naar de zee, eh, liepen naar de start.... Jossie en ik wisten al hoe het allemaal moest daar met starten en lopen en dan biertje drinken, maar wat we niet wisten was hoe de Ramble nu echt zou zijn. Jos en ik hadden zelf al een poging tot Rambelen gedaan, maar dit was toch echt anders:

Met een mannetje/vrouwtje (slechts een paar kinderen) of 200 liepen we richting de molens. Niet als een bij elkaar geraapt zooitje Don Quichotten, maar als ... ja als wat... Volgens een van mijn betrouwbare bronnen zijn wandelaars over het algemeen te classificeren in de categorie M&Ms... vul zelf maar in waar die 'M'en voor staan... ik kan je zeggen: het is niet verrassend, want als je veel wandelt, ken je je pappenheimers wel :). Ik moet eerlijk zeggen dat het weer dit jaar helemaal niet slecht was. De eerste dag scheen de zon heerlijk uitbundig en wandelden we precies tussen de buien die als twee linies oorlogsschepen precies langs ons voeren en (bijna) geen druppeltje op ons lieten vallen.

Als je dat vergelijkt met de dramatische eerste dag van vorig jaar, dan viel het reuze mee. En dan de afstand... die zou toch wel 30 km zijn per dag... Laat ik het erop houden dat het een hele makkelijke 30 km waren! Het leverde in ieder geval leuke plaatjes op de eerste dag:

Al met al een heel goed te behappen eerste dagje - Jossie wist het zeker: hij ging 'm dit jaar uitlopen! Dus dat hebben we na dag 1 maar vast gevierd met een ontzettend lekker biertje, eh, een pint - is natuurlijk geen bierTJE.

Op de tweede dag was het weer zo mogelijk nog beter dan op dag 1. Echt typisch Iers - truitje aan, truitje uit. Wederom kon de regenjas in de tas blijven.. wat hadden wij geluk. Berichtjes uit het oosten van het land (Dublin) druppelden binnen dat ze zo jaloers waren dat wij lekker buiten aan het wandelen waren... m'n collega's waren op de hoogte van m'n wandelactiviteiten. Ze probeerden me op hun beurt jaloers te maken met een fotootje van een overheerlijke Starbucks cappuccino op het bureau... dat lukte aardig, want als ik ergens trek in had was het wel koffie!

Wist je trouwens dat koffie ontzettend goed is als je een sportieve prestatie probeert neer te zetten? Door koffie gaan je rode bloedvaatjes wijd openstaan en nemen ze extra zuurstof op - dat heb je nu net nodig als je een flinke beklimming aan het doen bent!

Die koffie is er niet gekomen - helaas gaat 'beam it up, Scotty' nu alleen nog op in de digitale wereld en nog niet live... als dat wel mogelijk is, ben ik de eerste die zich aanbovelen houdt!

De rambles op dag 2 en 3 hadden start en finish een stuk buiten Castlebar. Met de bus vertrokken we om half negen naar de start. Dat geeft echt zo'n schoolreisjes-idee. Helemaal omdat de bus ook uit dezelfde tijd stamde als de bussen waarmee ik vroeger (ja, jeugdsentiment) op schoolreisje ging. Niet te geloven, de ruiten rammelden er bijna uit. De kit waar de ramen mee vast zouden moeten zitten was werkelijk helemaal vergaan! Eng idee, maar ach, je komt op je bestemming - en het is vast nog niet zo gammel als het elders ter wereld gaat. Beetje avontuur is best goed voor het normaal zo verzorgde leventje, nietwaar?

Jossie liep als een zonnetje ;) en ging de tweede dag ook met groot succes over de finish - wat wederom gevierd werd met... jawel!

De derde dag begon met een inmiddels vertrouwd ontbijtje. Je hebt veel energie nodig met wandelen, maar omdat de wandelingen toch minder zwaar waren dan we vooraf bedacht hadden gingen de meegenomen boterhammetjes niet iedere dag op.

Het was niet zulk lekker weer deze dag, maar dat hoort bij dit land. We vertrokken in dikke miezerregen - goed aangekleed in regenjas, regenbroek en hoezen over de schoenen. We liepen deze dag door voormalig IRA oefengebied - bijzonder verlaten en ik kon me echt voorstellen dat er in deze uithoek zonder problemen oefeningen plaats konden vinden. Ik liep een heel stuk mee met een erg gezellige meid van de organisatie, Bridget, die veel vertelde over de omgeving. En die verhalen zijn leuk, zeker als je regelmatig moet wachten op de rest van de groep.

Eindelijk kwam onze voorstelling van het rambelen echt uit: over riviertjes springen - er doorheen waden - soppen door het veen - en een flinke bui op ons hoofd en dan aan het einde van de wandeling een flink stuk naar beneden glijden!!!

En als je dan beneden komt is de euforie best wel groot... helemaal als je ziet dat de rest van de troep steeds meer glibberend van de heuvel afkomt. Hier was het echt een beetje 'survival of the fittest', voorop lopen zorgde ervoor dat je minder modder had die door je voorgangers was veroorzaakt. Je moest alleen oppassen met lachen om mensen die uitgleden, want voor je het wist, ging je zelf ook!

En dan nog een dag te gaan. Die begint al goed - zie onderstaand filmpje.

Net als de eerste dag vertrokken we gewoon vanuit Castlebar. Eerst een flink stuk over de weg en pas na 2 uur lopen gingen we het bos in. En het weer was een beetje 'duister', donkere lucht en bij iedere opklaring hoopten we dat de zon zou doorkomen... We liepen door turfstekerijen en bos, langs riviertjes - tussen de prikkende muggen door. Een van de geweldige mensen van de organisatie, Ernie, die zelf niet meer meeliep helaas, was de grote motivator van de hele troep. Op de rustpunten stond hij klaar met z'n megafoon om iedereen toe te spreken. Op de laatste dag was het humor ten top - helaas heb ik het niet gefilmd. Want me letterlijk bij is gebleven is dat hij zei: "I was speaking to God this morning and She said that it's okay up there where you're heading now... and she'll bless you with loads of liquid sunshine". Echt een geweldig enthousiaste kerel. Hilarisch was helemaal dat een van de andere Ramble begeleiders - een Nederlander nota bene - Bert heette... Het duo compleet zou je kunnen zeggen! We liepen lekker, klauterden lekker moet ik zeggen, naar een bergpas met prachtig uitzicht richting zee. 'Windy gap', zo heet de pas, en zo was het ook - je waaide bijna uit je jasje, maar het was prachtig! Helemaal omdat eindelijk de zon doorbrak toen we daar naar beneden afdaalden. Bijzonder steil, zo steil dat je bijna naar beneden fli......viel :) In de achterhoede van de groep liep al de hele route een zonderling uitziende man (een van de andere 'M's') mee. Hij hield de boel een beetje op, en wat bleek: hij was een psychiatrisch patiënt die in Castlebar woont en wel zin had in een wandelingetje. Officieel deed hij helemaal niet mee aan de Vierdaagse, maar de organisatie was wel zo netjes ervoor te zorgen dat hij veilig de bergen uitkwam. Dat soort dingen kom je tijdens de 'gewone' weg-wandelingen niet tegen, of tenminste, je merkt dat niet. Deze groep bleef echt bij elkaar en je had echt de gelegenheid lekker met mensen te praten - als je daar tenminste zin in had. Zonderlinge mensen en verder vooral liefhebbers van buiten zijn. Nadat we de 'gap' hadden genomen en afgedaald waren van de steile helling, lagen er nog ongeveer 12 kilometers tussen ons en de echte finish. Een eitje voor Jossie die echt nog soepel liep. Over de hoeveelheid paracetamolletjes die erdoor is gejast zullen we het maar niet hebben - maar dat mocht! Het weer bleef oké tijdens het laatste stuk; wel dreigde er een flinke bui, maar wonderwel hadden we daar geen last van. Net voor de finish nog even een ijsje gehaald, Marjan ge-sms't dat Jossie binnen 5 minuten over de streep zou gaan en tja, dat was toch wel een waanzinnig gevoel. 4 dagen lopen waren dit jaar heel nieuw en anders dan vorig jaar. We hebben er zeker nog geen genoeg van. Zeker omdat we dit jaar met veel meer waren dan vorig jaar - heel gezellig om 's avonds met elkaar te eten en verhalen te delen. Vincent en z'n vader liepen hele andere wandelingen en gingen 's middags nog toeren door de omgeving met Yvonne. Nog een spelletje spelen... of nog even de kroeg in, zoals we de een-na-laatste avond deden. De laatste avond ook echt naar het 'Blisterball' gaan - wat we vorig jaar overgeslagen hebben omdat we er echt te moe voor waren - en dat was een groot succes!

In 2009 gaan we zeker weer. We (Jos en ik) hebben het plan in ons hoofd om een grotere groep mensen bij elkaar te krijgen om mee te gaan. Of je nu 10, 20, 40 km per dag wilt lopen of wilt rambelen (en dat is echt minder dan 30 km per dag en heel leuk!) of gewoon van een lekker weekje in het Noordwesten van Ierland wilt genieten... laat ons weten of je het een leuk plan vindt, dan gaan we de boel eens inventariseren.

Het is een lang verhaal geworden, en er volgt spoedig meer... maar dan over nieuwe hobbies en een zekere grote gebeurtenis die over enkele weken gaat plaatsvinden :).

Liefs,
Frederique

Trainen voor de 4-daagse van Castlebar

2008-04-27T21:12:00.016+01:00

Zaterdag 24 april. Over iets meer dan 2 maanden gaat Jos voor het eerst meedoen aan de International 4 Days Walks in Castlebar. Jossie en ik hebben die vorig jaar al gelopen, maar dit jaar zal er een veel grotere Nederlandse delegatie bij zijn, want ook Vincent doet mee met z'n ouders en Jossie is er natuurlijk ook weer bij.
Trainen. Dat is een vereiste. Sommigen doen aan hoogtetraining op de 38e verdieping van het wonderschone NN-gebouw in Rotterdam. Anderen wandelen door Den Haag naar en over het strand - neem ik even aan. En wij hebben niets beters te doen dan meer van Ierland zien, omdat we hier nu eenmaal wonen :) en tja, die bergen zijn gewoon uitdagend. Ze zien er altijd zo ontzettend aanlokkelijk uit, zeker als ik 's morgens op m'n fietsje naar m'n werk scheur en de glooiende heuvels achter Dublin aan de horizon zie liggen... dan roepen ze gewoon: wanneer kom je weer?
Een wandeling van 22 kilometer over 7 bergtoppen was ons doel. Het weer was niet geweldig, maar goed ingepakt lieten we ons Cliootje achter bij een youth hostel. 8 kilometer lopen naar de voet van de eerste berg. We moesten rekening houden met de grenzen van een artillerie-terrein. En aangezien de Ieren niet geweldig zijn in bewegwijzering, zou je terecht bang kunnen zijn voor een kogel in je achterwerk. Maar, gelukkig hing er geen rode vlag bij de grens van het gebied, dus we zijn er maar vanuit gegaan dat de kust veilig was.
De eerste berg was in wolken gehuld. We zagen weinig, behalve elkaar, zompig gras en een steil pad dat omhoog liep. Een heel klein wereldje. Maar de aardig goede routebeschrijving bracht ons naar de eerste top.

We liepen lekker en af en toe een opklaring zorgde ervoor dat we ons goed genoeg konden oriënteren. Echt een goeie voorbereiding op de ramble die we gaan lopen in juli; want we liepen echt door de bogs - zoals de hoge venen hier heten. Dikke turfplakkaten die soms helemaal 'gesmolten' leken en ervoor zorgden dat we helemaal weggleden. En het geluid als je erdoor heen loopt... slurp, sop, flots... ik ben blij met een goeie wasmachine thuis!

Ik had nog zo gezegd tegen Jos: als het heel erg mistig is daar boven, en we zien echt niets, dan gaan we terug; want ik heb geen zin in enge toestanden. Tja, daar sta je dan...

Op de top van de berg Lugnaquilla - waar je Jos hier op ziet staan - hadden we nauwelijks zicht. In ons wandelboekje stond heel mooi omschreven dat er een uitzichtpunt bovenop de berg staat waarvandaan je het meest prachtige uitzicht hebt over alle Wicklow mountains - yeah right! Een hand voor ogen; dat was alles. Maar gelukkig kon ik Jos toch zichtbaar op de foto zetten. Hij wilde graag op iedere top (ja, dat waren er dus 7) op de foto.. zucht. Gelukkig staat op iedere top een stapeltje stenen, zodat je weet dat je echt op de top bent. En toen moesten we van de top in Noordoostelijke richting afdalen en later wat meer in noordelijke richting gaan - noot: lekker vaag hè, 'later wat meer in noordelijke richting gaan'... daar kunnen we in ons 'SMART' tijdperk niet veel mee. De waarschuwing die in het boekje stond was als volgt: "Take care on the descent from Lugnaquilla in mist". Dat deden we, oppassen, en toch liepen we verkeerd! Ik ben niet snel van m'n apropos, maar als je in dichte mist toch verkeerd loopt, en dan ineens op een steile berghelling vol stenen zit terwijl het boekje een heel andere weg beschrijft, dan knijp je 'm wel even... tenminste, ik wel. Gelukkig hield Jos het hoofd koel en had de held een kompas in z'n tas zitten. Dat kompas (standaard uitrusting voor wandelaars - tuurlijk!) heeft ons weer op de goede weg gebracht en o, o, wat waren we blij met de volgende opklaring; ik had de pijp al bijna aan Maarten gegeven en zou zijn gaan afdalen om onder de wolken uit te komen, maar gelukkig zijn we doorgegaan.
En als je dan weer iets ziet, zie je hele mooie dingen, inclusief Eppo Spaargaren... O nee, het is Jos ;).

Het landschap had iets weg van een maanlandschap - tenminste, maanlandschap met water - was het bestaan van zeeën op de maan niet al bewezen?
Echt schitterend.. en de witte kwartsbrokken die tussen de zwarte modder liggen zorgen voor hele mooie contrasten.

De plakkaten turf die nog op deze hoogte staan zijn echt prachtig. Kleine riviertjes lopen tussen de eilandjes door en het water is niet zwart, maar kraakhelder. Gek genoeg moest ik steeds denken aan een boek van Toon Kortooms "Mijn kinderen eten turf" dat ik ooit eens op een boekenmarkt heb gekocht en nog nooit heb gelezen. In een van m'n boekendozen kwam ik het laatst tegen en nu denk ik: ik ga het lezen! Heeft iemand een recensie voor me?

We hebben erg veel mooie vergezichten gezien doordat het opklaarde en de rest van de wandeling leek een eitje. Maar niets was minder waar. De bewolking kwam weer terug en het werd steeds later. We hadden bedacht dat we om een uur of zes wel weer bij de auto zouden zijn, maar met nog 2 bergtoppen te gaan, liet m'n horloge heel eerlijk zien dat het toch al wel zes uur was geweest... Gelukkig is het tot 9 uur 's avonds licht nu - maar met mist die je weer insluit, voel je je weer heel klein en weet je het allemaal niet precies meer. We hadden wat gezelschap van herten die heerlijk sappig mos aan het eten waren op de bergtoppen en erg nieuwsgierig stonden te kijken naar ons mensen - Jos heeft ze erg mooi op een foto weten te zetten. Ik wilde niets liever dan doorlopen want de bewoonde wereld begon erg aanlokkelijk te worden na zoveel uur op grote hoogte. Nog een bergtop, nog een stapel stenen en eindelijk ging het pad - zoals voorspeld door ons wandelboekje- steil naar beneden. Eerst door de mist, maar halverwege de Sugarloaf loste deze op en kregen we werkelijk een fantastisch mooi uitzicht. Ineens waren alle wolken verdwenen en hing de zon prachtig mooi tegen de bergen te schijnen. En wij waren de twee meest gelukkige mensen; niet alleen omdat we een geweldige uitdaging gehad hadden daarboven, en doorstaan, maar vooral omdat het zo'n prachtig cadeau was af te dalen in het allermooiste zonlicht, uitkijkend over het glooiende Ierse landschap.

Wordt vervolgd!

Something to look forward to!

2008-04-15T21:54:00.016+01:00

Once upon a time, there was a girl who loved Ireland. She never decided to make the big jump until she met a guy during a pub quiz final in Vlaardingen - of all places. They dated for a while, couldn't make up their mind but then... she dragged him to Ireland for a weekend.
That's how the whole adventure started... after a weekend together on the green isle, she decided to make the jump, very much motivated by him. To and fro they travelled and after eight months the guy jumped over as well..

All's well that ends well, but this is not the end... this is the beginning of something great!

We're getting married on 23 August 2008!

St Patrick's Day 2008

2008-03-22T23:31:00.019Z

Zoals je ziet gaat Paddy met z'n tijd mee... nou ja... De derde keer dat ik op deze mooie maar reuze koude dag de Dublin St Patrick's Day Parade zag, moest ik m'n best doen niet te gapen. Dat kan iets te maken hebben gehad met laat naar bed gaan en hard werken, maar tja, als je het eenmaal hebt gezien, heb je het wel gezien.
Toch was het dit jaar ook heel leuk, ik had namelijk bijzonder gezelschap. Uiteraard die gekke lieve Jos van me... en daarnaast nog een lieverdje uit Utrecht - Bart! Die wilde wel eens zien hoe grijs, groen, regenachtig en buiten-rokend Ierland is. Awel, Bart kreeg 1 dag regen, maar verder alleen maar blauw, groen, zonneschijn en ja, wel buiten roken in de kou.

De parade begon met een enigszins laf gouden koetsje waar vanuit (na thuiskomst even opgezocht te hebben) de burgemeester van Dublin met vrouw mochten zwaaien. Het wapen van Dublin staat in de koets, maar leuk detail om toch wel even mee te delen is, dat deze koets versierd was met portretten van Willem van Oranje. De haat en nijd zijn dus blijkbaar niet meer zo heftig...

Tja, natuurlijk zijn er leuke dingen te zien tijdens zo'n parade, vooral mensen die gek doen. Zo kwam er een 'lekker poppie' voorbij met een wel zeer zichtbaar push-up element. Daarvoor moest 'men' toch even op de teentjes gaan staan...

Het verhaal van de bloempjes en bijtjes moest toch nog een keer uitgebeeld worden op deze dag van veel zon, Guinness en nog meer Guinness, want het geboortecijfer in Ierland ligt nog steeds (volgens Iers zeggen gezond) hoog, dus wellicht dat deze vrolijke bedoening iets bijgedragen heeft aan wat papa's en mama's aan hun kinderschare vertelden bij het avondeten...

Het allerleukste blijven toch die echte Ierse koppen en de uitbundige groene kleur op gezichten en gezichtjes...

En deze vier Ierse genieters zorgden wat ons betreft toch wel voor het winnende plaatje van de dag!

En verder? Verder was het vooral een dag van pubcrawl en bier drinken... nee geen biertjes! daar zijn ze hier natuurlijk te groot voor...

's Avonds om een uurtje of 10 weer thuis en toen snel heel hard gaan slapen want dit meisje moest gewoon werken op dinsdag... met afspraken en zo, dus best heel serieus - en daar wil je gewoon niet aan denken op St Patrick's Day. Ik ben het huis de volgende morgen uitgeslopen omdat die twee mannen nog lekker lagen te tukken en ik heb een bijzondere dag meegemaakt van 1 ding tegelijk doen en vooral niet meer dan dat... het zal er iets mee te maken hebben dat veel meer niet mogelijk was die dag;).

Saturday morning bliss

2008-03-15T11:11:00.007Z

Een echte druilerige zaterdagmorgen. De druppels rollen langs de schoongewassen ramen en ik zie een paar golfers met paraplu's snel hun rondje afmaken...blijkbaar was het nog droog toen ze begonnen en ik nog sliep ;). Herman zingt Guigui en ik ben dromerig. Een lang weekend voor m'n neus en ook nog eens een gezellig weekend. Maar nu vriendlief het huis even uit is voor een rondje hardlopen kan ik nog even genieten van een uurtje chillen aan de keukentafel...nog maar een koffie maken dan?
Maandag is het St Patrick's day - de groene variant van Koninginnedag; hier voornamelijk het excuus om en masse aan de Guinness, Redbull en bottled beer te gaan en een beetje mee te lallen met volkslied, lachen om de parade en nog een paar pints te pakken in je local waar je al je vrienden weer ziet. En dan politie omzeilen, want je moet toch wel met de auto naar huis?
En tja, hoe en wanneer moest St Patrick's day in 2008 nu toch gevierd worden? Vorig jaar al begon de katholieke kerk te morren dat dat niet op maandag 17 maart 2008 kon plaatsvinden, want die dag valt in 'holy week', de week voor Pasen. Rome is platgebeld en Dublin moest wikken en wegen... De organisatie rondom de Parade in Dublin (wereldwijd bekend! - sorry we hebben Bart al over de vloer, maar er kan nog wel een tent in de tuin) meldde in januari van dit jaar: sorry hoor, katholieke kerk, we doen het lekker op maandag de 17e. Verschuiven? Ben je nou helemaal gek? Weet je wat dat kost?! De kerk viert de dag nu vandaag, op 15 maart. De pecunia overwinnen; niet verbazingwekkend denk je misschien, maar het is tekenend voor Ierland; een land dat langzamerhand steeds welvarender wordt, waar geld steeds belangrijker wordt, zeker met het vooruitzicht dat men dit jaar niet net zoveel meer zal hebben als vorig jaar...
Mmm, Herman zingt Hilversum III in een versie met bas en gitaar... ik droom nog steeds.
Vorige week vrijdag kwam onze zeecontainer met ontzettend veel dozen aan in Dublin. Voor de deur afgeleverd en uitpakken maar... eh, nou, dat uitpakken is nog steeds een enorme klus! Desalniettemin, weet je wat nu zo fijn is? Dat ik weer cappuccino drink uit m'n grote hoge bekers; dat m'n plantjes nu ook weer dichtbij me zijn en ook mogen gaan genieten van gezonde(re) Ierse lucht; dat de tuin vol staat met potten die ook op Nederlandse bodem hebben geaard en dat ik m'n English Language encyclopedie weer even uit de kast kan pakken om iets op te zoeken.
Voor nu wens ik iedereen een heerlijk (kort) weekend, mocht je maandag vrij zijn, drink dan vooral een lekker whiskeytje op die groene heilige die de slangen naar het continent heeft gejaagd :).

Zonnig winterweer in Norwich

2008-02-17T23:23:00.010Z

Terwijl heel Europa geniet van koud en zonnig winterweer, vertrok ik afgelopen vrijdagmiddag samen met Alfred voor een kort weekendje naar Norwich. Nee, niet omdat ik per sé de hoofdstad van East Anglia wilde bezoeken, maar wèl omdat ik graag Marcella ging opzoeken... voor de weloplettende lezer: Marcella was mijn sushi-maatje op het strand van Killiney in september 2007 :). Dit keer eens niet met Ryanair, maar wel met FlyBe, een voor mij nieuwe vliegtuigmaatschappij die claimt als enige een echt ecolabel te voeren en ze vinden dat ze heel groen vliegen. Ik heb nog geen definitief oordeel geveld, maar het klinkt mooi. Dit keer ook geen Boeing 737, maar wel een Bombardier Dash Q400. Voor de leken onder ons inclusief moi-même: da's dus een vliegtuig met propellers.. ze bestaan nog! En wat een geweldige keurige Engelse service, ik was helemaal onder de indruk van de vriendelijkheid en zorgzaamheid. En echt, ik kan het aanraden, geen felle gele advertenties in het vliegtuig; geen lawaaierige feestmuziek als je eerder aankomt, nee, gewoon lekker beschaafd!
Goed, ik was weer eens op reis en nu dus eens niet naar Nederland. Je kunt je afvragen: word je dat op en neer vliegen niet zat? Valt mee, maar een andere bestemming dan Eindhoven was toch wel erg leuk. En die taxi's dan, ze rijden gewoon nog steeds in die maffe zwarte cabs rond daar in Engeland! En als je geluk hebt liggen er zelfs comfortabele bloemenkussentjes op je stoel - heerlijk truttig, en zo relaxed! En dat al allemaal voordat ik bij Marcella aan kwam. Het kon alleen maar leuker worden. We hadden zulk ontzettend mooi weer dat we zaterdag de hele dag rond hebben gelopen door Norwich, een beetje fotootjes hebben lopen schieten en mooie plekjes hebben bekeken, koffie gedronken bij het o zo plaatselijke koffiecafé Starbucks en uiteindelijk toch wel zeer verkleumd een Belgisch restaurantje ingedoken zijn voor bitterballen (ja echt!), Jupiler zonder schuim en toch lekker (geen hoofdpijn nadien) en mosselen. 's Avonds een filmpje gepakt in een fantastische cinema; een waanzinnig oud gebouw met moderne tintjes. De dame achter de balie legde ons zeer zorgvuldig en vriendelijk uit welke plaatsen er nog vrij waren, presenteerde de zaalplattegrond en liet ons zelf de plaatsen kiezen... wow! ik zou willen dat je dat bij popconcerten ook zo precies kunt aangeven, dan krijg je nog eens waar voor je met hard werken verdiende centjes. In Engeland zijn dat natuurlijk pennies... oeps, dat was ik even vergeten toen ik aan de dame achter de balie vroeg of ze misschien '10 cent' erbij wilde.... 'Eh, 10 pence? Yes please...' en ik voegde er met enigszins kleurende wangen mijn excuserende 'excuse me for my stupidity, I'm from the Eurozone' aan toe. We hebben de film "Juno" gezien, een uitermate grappige en van erg gave muziek voorziene film over een 16-jarige die zwanger blijkt na haar eerste keer 'making out'... aanrader!
Na een dikke knuffel heb ik vanmiddag afscheid genomen van Marcella en heb een even zo relaxte reis terug naar Dublin gemaakt met de schatten van stewardessen. Over 3,5 dag zal ik maar heel hard slikken als ik de knalblauwe Ryanair pakjes weer voorbij zie schieten... ach, ik ga ook voor iets heel belangrijks naar Nederland, want Jos neemt afscheid van vrienden en familie en om daarbij te zijn heb ik dat geel-blauwe toch iets minder gastvrije transport zeker wel over!

Pancake Tuesday

2008-02-07T22:50:00.000Z

Vorig weekend werd ik op station Eindhoven door carnavallende Brabo's omver gelopen. Hemeltjelief, was het alweer zover? Maar, het was pas net februari? Ja, inderdaad, ik moest m'n ogen toch geloven. De 'carnavalhit van het jaar' verkiezing had ik bij 'Evers Staat Op' al wel gehoord, maar de realisatie dat het alweer zo laat was, was niet helemaal doorgedruppeld; zal iets met de afstand te maken hebben. Terug in Ierland werd ik tijdens het boodschappen doen bij Tesco geconfronteerd met reclameschappen vol 'pancake mix'. En op dinsdag werd het me duidelijk... Waar carnavallend Nederland nog de laatste biertjes wegtikt op de laatste dinsdag voor de vastenperiode, worden in Ierland door iedereen naar hartelust pannekoeken gebakken. Want, voordat je aan de 6 weken vasten voor Pasen begint, prop je je nog even vol met dat lekkers. 'Do you make the batter yourself?' 'Savoury or sweet?' En dan, op Aswoensdag ga je naar de kerk en krijg je een askruisje op je voorhoofd. Rare jongens, die Ieren ;). En het wordt nog gekker. Ben ik naar hartelust trainingen aan het inplannen voor de komende periode, belt m'n manager ineens op dat ik toch wel heel enthousiast op 'Holy Thursday' een training heb gepland... misschien beter verplaatsen, want die middag zijn we vrij... O, echt? Witte donderdag is toch gewoon een hele werkdag? Nee hoor, hier is het een halve werkdag... en dan volgt er een erg lang Paasweekend.
Er zijn inmiddels 7 Ierlandmaanden voorbij en ik val nog steeds weleens in verbazingen zoals je kunt lezen. Een andere verbazing is wel dat de tijd voorbij vliegt! Afgelopen week heb ik m'n 6 maanden proeftijd besproken met m'n manager, want die loopt op Valentijnsdag af. Ik mag blijven, ik heb m'n draai prima gevonden bij Mercer en ben heerlijk bezig met trainen, organiseren, kennis communiceren en adviseren over interne opleidingsplannen en doelstellingen. Er is best nog veel leuks te doen daar... En dat is dan alleen maar werk. Naast het werk geniet ik enorm van het eigen huisje! Iedere morgen vind ik alles wat de vorige avond in de koelkast stond gewoon weer terug! De wasmachine is altijd leeg! M'n koffie (een van m'n eerste levensbehoeftes) is nooit meer op! Er hebben geen honden in m'n kamer rondgestruind! En geloof het of niet... er staat ook nog een auto voor de deur; geen Porsche zoals Cheryl heeft, maar een speedy Clio die heel veel boodschappen kan hebben! Er moet nog wel wat met spullen geschoven worden hier in huis, want er komt straks in maart letterlijk een scheepslading boeken, DVD's, CD's, kleding etc aan... En... een vliegtuig met Jos! Is het dan af? Nee, dan begint er een nieuwe fase... Het alleen leven in m'n landje is dan klaar en gaan we er met z'n tweetjes van genieten. Ondertussen ben ik - geloof het of niet - even in rustiger vaarwater aan het genieten van een kalmer leven. De stroomversnelling van de afgelopen maanden was geweldig gaaf en nu even letterlijk uitblazen en terugkijken.
De omgeving aan de noordkant van de stad is op z'n minst boeiend te noemen...eigenlijk gewoon hartstikke mooi. Het schiereiland Howth is maar een fietstochtje verwijderd van huis. Het is hier echt prachtig lenteweer, waardoor narcissen de grond uit vluchten en staan te stralen in de zon. Eindelijk weer langere dagen zodat je je huis ook nog eens bij daglicht ziet... alles snakt naar lente! En ik ook, want die donkere dagen heb ik wel gezien. Laat het voorjaar maar losbarsten!

December 2007

2007-12-17T00:02:00.000Z

December 2007.

Het is alweer lang geleden dat ik een berichtje schreef op dit blog. Misschien komt dat omdat ik me een beetje begin te settelen? Ik denk het wel. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen maanden. Het belangrijkste is wel dat ik op 21 december a.s. – over een klein weekje dus – ga verhuizen naar een eigen huisje. Niet meer delen met huisgenoten; niet meer wakker worden, koffie in willen schenken en merken dat de bekers allemaal in de vaatwasser staan; ontbijt willen maken en je melk is foetsie... Niet meer thuiskomen en je heerlijke mozzarella ciabatta willen maken terwijl de mozzarella door een van je huisgenoten is gejat (gremsdkjodifjlkj!). Een eigen stekkie met een grote tuin, naast een golfbaan en ook niet zo ver van de zee, dichterbij de stad en in de buurt van nieuwe vrienden en kennissen. Het is al bijna 6 maanden geleden dat ik de sprong waagde en ik kan nu zeggen, na heel veel ervaringen, dat ik wel in een “Dublin State of Mind” ben. Ik heb het naar m’n zin. Niet minder aangewakkeerd door het feit dat Jos in maart 2008 deze kant op zal komen. Een afstandsrelatie heeft zo z’n charmes, maar er gaat niets boven de fysieke aanwezigheid van je geliefde. Telefoon, sms, MSN, korte weekendjes samen... heel leuk, maar ook heel intens. Zelfs ik heb af en toe m’n momentjes van rust nodig.

Vandaag is het 15 december 2007. Vorig weekend was ik in de Ardennen met m’n vrienden van Nationale-Nederlanden en een berg vrienden van vrienden. Dat was natuurlijk heel erg leuk. Terug in Ierland begon een van de drukste weken op m’n werk. In de afgelopen twee maanden heb ik samen met m’n manager 6 verschillende kennis sessies georganiseerd, waarbij 40 mensen van onze pensioenadministratie bijgespijkerd werden op het Ierse pensioen vlak, de interne geldstromen en natuurlijk: compliance. De trainingssessies waren niet altijd even makkelijk; ik moest me ook goed inlezen en stond niet altijd even zelfverzekerd voor de groep te presenteren. Maargoed, dat schijnt wel vaker te gebeuren in het onderwijs; je moet jezelf gewoon goed voorbereiden en de juiste dingen vertellen, dan luistert de groep. Het heeft me wel verbaasd dat mensen niet altijd even goed te porren zijn om een training te volgen op het werk. Potverdorie, het bedrijf biedt het je aan en je wordt er wijzer van, kunt je werk beter uitvoeren... en dan lopen miemelen. Het leren houdt toch niet op wanneer je van de middelbare school of van het hoger onderwijs af komt? Nee, je zult meer moeten en willen leren, wil je mee kunnen. Dus, ook in het Ierse bedrijfsleven ben je als trainer voor 50 % Ratelband/motivator/sociaal werker/psycholoog. Dat is best leuk, maar soms word je stapelgek. Het allerleukste is dat ik vaak kleine groepen heb getraind; mensen die niet bij de eerder geplande trainingssessie waren en in een veeg groep terecht kwamen. Het is erg leuk en effectief met zes mensen de stof te behandelen. Vraagt wel meer van jezelf, want je moet goed voorbereid zijn, want mensen zijn altijd meer geneigd vragen te stellen in een kleine – dus veiligere – groep. De feedback die je na dat soort sessies krijgt is erg waardevol. Je leert dan beter hoe mensen willen leren en wat wel en niet blijft hangen. Afgelopen maandag, dinsdag en woensdag hebben we de eerste grote groep deelnemers getest; eerst een geschreven test; daarna een interview met een van de trainers en een team manager. Voor sommigen erg spannend, voor anderen een eitje. 36 van de 40 mensen zijn goed door de test heen gekomen. En nu maar hopen dat we dat ook zien in de kwaliteit van hun werk ;).

Na dat harde werken, het regelmatig reizen en toch ook wel ‘inburgeren’ hier in dit groene landje, is het nu tijd om te genieten. Het eerste kerst-bedrijfsfeest heb ik inmiddels overleefd. Afgelopen donderdag was er een groot gala voor heel Mercer Dublin. Erg gaaf, inclusief een ‘Dancing with the stars’ competitie waar 5 managers aan mee moesten doen. Zou een leuke zijn bij NN. Maandagavond hebben we ook nog eens een afdelingsfeest; ja ja, echt kerst gekte hier. Dus nog een avond met collega’s een feestje bouwen; nu echter niet in gala, maar ‘gewone’ feestkleding. Oké dan, da’s wel net zo leuk.

Na het verhuizen komende vrijdag ga ik zaterdag samen met Jos naar Parijs voor een paar dagen. Kerst vieren we in Nederland en hopelijk zoek ik ook nog een paar vrienden, bekenden en oud-collega’s op, want ik kan met de Clio door Nederland scheuren, eh, rijden ;).

2007 was voor mij een veelbewogen jaar in heel veel opzichten. Heel veel uitersten waren vertegenwoordigd; van enorm verdriet tot ontzettend veel geluk, blij zijn en genieten. Ik weet zeker dat dat bij veel anderen net zo is geweest.

I wish you all a happy Christmas and a beautiful 2008!

Liefs, Frederique

Oktober

2007-10-16T20:25:00.000+01:00

Oktober. Maand waarin het donkerder wordt, de herfst de zomer voorgoed heeft weggewaaid, Halloween en kerst om de aandacht strijden - maar de pompoenen winnen het voorlopig echt van de kerstballen. Het is geen strijd die te vergelijken is met die tussen Sinterklaas en kerst; de tussenliggende tijd is groot genoeg.

October
And the trees are stripped bare
Of all they wear
What do I care?

October
And kingdoms rise
And kingdoms fall
But you go on and on

Ja, inderdaad, je gaat maar door met leven. Gelukkig wel leuk leven. Wat een maand is het tot nu toe zeg! Anderhalve week geleden kwamen Jossie, Vincent en Mark een weekendje buurten. Een weekendje waarin de biertap toch wel aardig open werd gedraaid, en Jameson echt een piek in de omzet heeft laten zien. Guinness, ja ook, maar niet alleen, want er zijn nog veel meer lekkere biertjes te proeven. Een weekendje waar in de klaverjaskaarten weer voor eelt op onze vingers zorgden en op onze ziel als er weer eens verzaakt werd door deze en gene (ik noem geen namen) en waarin Jossie de enige was die het echt leuk vond een berg op te klauteren die eigenlijk de naam berg niet verdient. Tja... die biertjes gaan in je benen zitten hè, en de warme kroeg lonkt met haar schitterende lampjes. Maar, geloof het of niet, we zijn bovengekomen hoor! En toen waren we toch alle vier wel onder de indruk van het land en de zee die we door de steeds verder optrekkende mist zagen verschijnen. Killiney Hill leek wel een beetje op Avalon dat eerst moeite had de mist te doorbreken, maar daarna, met een magische uitwerking in het schitterende avondzonlicht aan de horizon verscheen.
Logeren in het B&B in Glenageary (ruwweg tussen het centrum en mijn huis in Killiney) was ook echt een feest... een feest van geuren en herrie in de kamer tot diep in de nacht. Daar heb ik helaas geen foto's van, maar de zojuist geschreven woorden zeggen voor iedereen die bij de kleine NN-bekenden kring hoort genoeg, nietwaar? Voor Mark geen ontbijt van eieren en bacon (misschien maar goed ook) maar zo rond het middaguur een lekkere hamburger in de stad... en het mannetje is helemaal tevreden! Helaas voor Vincent is het niet gelukt nog even naar Starbucks te gaan, dus ik denk dat ie gewoon snel weer naar Ierland moet komen! Allemaal trouwens! Het was echt een super tof weekend. De spierpijn in m'n wangen en m'n buik - van het lachen uiteraard - zijn eindelijk weggetrokken. Volgende aflevering: feestje in Utrecht... moet eerst even slapen na een zware trainingsdag bij Mercer. Heb met m'n manager samen 3 groepen van 15 mensen door de eerste trainingsessie van een heel professionaliseringsprogramma gesleept. Erg leuk, maar kost wel energie. Enthousiastelingen zijn er gelukkig wel, en daar word je blij van. Tot snel!

The loss of a beloved umbrella

2007-09-21T23:35:00.000+01:00

Yesterday, on the last summer day of 2007, my grey-black umbrella decided on our separation. It had chosen a beautiful morning for the break-up, which was only a little solace preceding the day of today, 21 September 2007, because the separation made itself harshly felt on the morning of this day. The rain came down as an impenetrable curtain, straight onto the earth that hadn't been watered for three weeks of almost Indian summer. Stubbornly and proud, I walked to the station. A hat prevented my head from getting wet and I laughed at the rain. I would not admit to feel like missing something elementary; or to feel anything that would be expected after the loss...
Train... rain... rain... persistent rain...
Okay; I went for the rebound and bought a € 4,99 umbrella to come with me into town :).

Een fotoverslagje van eind augustus tot half september

2007-09-12T20:40:00.000+01:00

Terwijl het Nederlands elftal na een teleurstellende eerste helft tegen Albanië een kopje thee is gaan drinken - misschien is Red Bull een beter idee vandaag - en Ierland helemaal aan het prutsen is en 1-0 achter staat tegen Tjechië, schrijf ik even een berichtje op het blog dat enigszins stil heeft gelegen de afgelopen maand. Een maand waarin ik aan het werk ben gegaan, twee lange weekenden in Nederland ben geweest en een boel vrienden en familie heb gezien en afgelopen weekend was Marcella een weekend in het prachtige Dublin. Ja, ik heb het nog steeds naar m'n zin!! Soms zeggen foto's meer dan tekst... dus geniet van de plaatjes :).
Domweg gelukkig aan een glaasje bruisende wijn in Bodegraven....

Twee ondeugende meisje in de tuin... wat spoken ze uit... waardoor is het prinsesje zo betoverd? Een geheimpje van tante Frederique?

Zeilen met Jos op het Wolderwijd of was het nu toch het Wolderdiep
Nee, diep is het zeker niet... voor je het weet lig je vast. Deze man is dan gelukkig wel zo galant uit de boot te springen en de boot weer te laten varen...

Vliegen boven de wolken blijft toch iets magisch... zulke prachtige wolken en een stralende zon... Maar geloof het of niet, die stralende zon heb ik hier onder de wolken in de afgelopen weken iedere dag gezien! Geen regen gehad.

Rustig grillende gamba's op Jos' bbq

Nora is 4 jaar geworden! Met allemaal neefjes, nichtjes, opa, oma, tantes en ooms was het een erg leuk feestje in Den Haag. En natuurlijk ontbrak de mooie prinsessentaart niet!

Opa en oma zijn een paar ontzettend mooie parels rondom het jarige meisje..

En oom Ronald en tante Frederique zijn ook helemaal in feeststemming... echt waar!

En toen kwam Marcella een weekendje relaxen in Dublin... Echt relaxen, want het was ouderwets laat opstaan... lekker sushi smikkelen op het strand... avondje stappen in Dublin en de gekste gesprekken voeren met maffe Engelsen en Ieren... Beetje dansen... en weer uitslapen...

Een wandeling naar Bray zorgde voor een klein beetje spierpijn en voor erg mooie plaatjes...

Sushi eten op het strand is 1, en dan een leuk fotootje kunnen maken van twee sushi etende meisjes zonder zand in je camera te krijgen. Je kunt maar net zo dwars zijn niet aan voorbijgangers te vragen een foto van je te maken... dan krijg je dit soort opstellingen. Die wijn is overigens niet open gegaan... we hadden geen Swiss army knife met kurkentrekker bij ons... daar zijn de mannen voor op deze wereld - of moeten we toch een beetje extra emanciperen? Misschien niet... stereotypes zouden niet helemaal uit moeten sterven, anders hebben we niets meer om over te lachen en te zeuren ;).

Lost in Translation is een mooie film... maar ook dagelijkse praktijk voor in het buitenland wonende mensen die zich een vreemde taal eigen proberen te maken... De uitspraak van afgelopen weekend: Een fairy is toch zo'n boot die op en neer vaart?
Dat was een oorzaak voor nog meer tranen van het lachen tijdens de meest geweldige film van dit moment: Two days in Paris - die moet je zien!

Ook Dublin kent een heus Fringe festival... lijkt een beetje op de Uitmarkt in Nederland, maar ook weer helemaal niet... De kunstwerken hangen aan de lampen langs de Liffey (Anna Livia) en met dat bijzondere plaatje sluit ik dit berichtje af.

Werken!

2007-08-15T23:12:00.000+01:00

Vanmorgen om 7 uur ging de wekker... Nee! Ja, het was echt waar, ik moest weer vroeg m'n bed uit. Maar gelukkig was het gevecht met m'n dekbed snel gewonnen. De eerste werkdag was vol met informatie, wat ga ik doen in de komende tijd, wat moet ik allemaal leren en waar kan ik direct mee aan de slag... Wat lijken veel dingen op pensioenadministratie in Nederland! En flexibele werktijden... een werkweek van (maar) 35 uur en mogelijkheden te over om jezelf te ontwikkelen... Geen koffiebekertjes, maar gewone mokken waar je je koffie (nou ja, oploskoffie) in haalt... Lunchen met je baas in het Hilton - op haar kosten - en in een enorme stroom mensen teruglopen naar het station... Mensen die hun gratis krantje heel netjes in de speciaal daarvoor neergezette 'read paper basket' gooien - en dat allemaal ook echt heel braaf doen... Het zijn maar een paar impressies van de eerste werkdag in The Big Smoke. Thuisgekomen heb ik even een pastaatje gemaakt en na het eten ben ik uit gaan waaien op het strand... genieten van de wind door m'n haren en van de ontzettend mooie blauwe lucht, de wegdrijvende wolken in de late avondzon en van de contouren van de bergen die steeds scherper afstaken tegen de steeds blauwer wordende lucht... en als dessert kreeg ik ook nog een cadeautje: 3 tuimelende dolfijnen op ongeveer 50 meter uit de kust... Liefs en tot snel... op 23 augustus kom ik voor een lang weekend naar Nederland!

Fietsefiets

2007-08-12T23:51:00.001+01:00

Mooi hè?!

Van Prosperous naar Dublin...

2007-08-06T23:37:00.000+01:00

7 weken geleden vloog ik naar Ierland. 7 weken zijn voorbij gevlogen en ik kan nu ook wat van de resultaten vertellen van m'n zoektocht naar een baan en een huis. Zoals het er nu naar uitziet, begin ik op 14 augustus a.s. aan m'n eerste Ierse werkdag in loondienst. Na 5 sollicitatiegesprekken bij 5 verschillende bedrijven, heb ik vorige week woensdag een aanbod geaccepteerd van Mercer, een HR Consultant die ook in Nederland actief is (zoals een aantal van mijn oud-collega's ook weten). Deze week contract tekenen en dan eindelijk weer werken, want daar heb ik nu ondertussen echt zin in! Ik mis het lekker actief bezig zijn met mensen... ik ben nu toch echt wel genoeg uitgerust, al is een baan zoeken best een intensieve bezigheid. De functie die ik hoop te gaan vervullen is die van 'training officer'. Ik ga trainingen regelen, inplannen, ontwikkelen enz. voor het personeel van Mercer in Ierland. Het bedrijf heeft een grote vestiging in Dublin en een kleiner kantoor in Cork. En ja, de focus zal liggen op trainingen voor teams die pensioenen en andere Employee Benefits administreren - daar heb ik al wat ervaring mee opgedaan natuurlijk - en daarnaast zullen er nog veel taken bijkomen in de loop van de tijd, aangezien de functiebeschrijving die ik kreeg niet helemaal vast staat. Het lijkt me een erg leuke baan - eigenlijk iets in de richting die ik in Nederland ook voor ogen had voor de toekomst; ergens zit er toch iets van een juffie in me, zal dat er dan toch uitkomen? Wel als ik zelf ook trainingen ga geven... De locatie is ook gaaf, in hartje Dublin, vlakbij een van de grotere stadsparken, St. Stephen's Green. En de kans zit er in dat ik af en toe op en neer moet reizen naar Cork - heel vervelend...

Tja, een baan in Dublin is 1; ik wilde ook nog graag eigen woonruimte. Nadat ik vorige week een aantal huizen had bekeken, merkte ik dat het hier echt heel normaal is een huis met andere mensen te delen voordat je zelf iets gaat kopen. Bijna iedereen die nog niet samenwoont met vriend of vriendin (of getrouwd is) en nog een beetje moet sparen voordat ie een eigen huis kan kopen, woont met andere mensen in een woonhuis, waar je je eigen kamer hebt en keuken, woonkamer en badkamer deelt. Nu is het zo dat veel kamers die je in Ierland huurt en-suite zijn; je hebt in zo'n geval je eigen badkamer bij je slaapkamer. Dus niet zelf zelfstandig iets huren... dat is echt ontzettend duur! Dus, mijn zoektocht veranderde van zelfstandige woonruimtes naar samenwonen met anderen. En vandaag heb ik echt een gaaf huis gevonden en ook direct de sleutel gekregen. Het is in Dublin-Zuid, Killiney om precies te zijn, vlakbij de Ierse zee en om de hoek bij Mr Paul Hewson en Mr David Evans... de echte fan weet dan wel wie ik bedoel. Dat laatste was natuurlijk niet de reden daar te gaan wonen ;)! De echte reden is dat ik graag naar buiten kan lopen en iets kan zien van dit mooie land en niet zo graag middenin de stad wil wonen waar je constant zoevende auto's hoort... en dan toch dichtbij de stad zijn waar het bruist. En dat kan allemaal zeker vanaf m'n nieuwe stekkie. Ik ga een kamer huren in een cottage waar al twee mensen wonen; een Italiaanse muziekproducente en een Ierse jongen. Het huis heeft een aardige tuin om het huis en, helemaal leuk, ze hebben ook een hond, Milly, een erg leuke 2-jarige Rottweiler. Als ik naar buiten loop, ben ik in 5 minuten bij de zee en met de DART - Dublin Area Rapid Transit - heel snel in de Wicklow Mountains. Ik ga deze week lekker een beetje klussen en verven in m'n nieuwe kamer en hoop komend weekend m'n spulletjes uit Prosperous te verhuizen naar Dublin, net op tijd voor de start van m'n nieuwe baan. En op zoek naar een fiets! want die heb ik echt nodig in die grote stad... alleen maar bussen en treinen... ik kan m'n Nederlandse achtergrond natuurlijk niet verloochenen. Ik zal heel eerlijk zeggen dat ik mezelf een enorme geluksvogel vind, omdat alles zo goed lijkt te lopen. Eigenlijk gaat het echte leven dus nu beginnen! En verder? Verder was Jos hier afgelopen weekend weer eens; heerlijk, want elkaar 3 weken niet zien is best lang! Even een flesje champagne geopend om te vieren dat ik een baan had gevonden en zaterdag hebben we even bijzonder snel geshopt in Liffey Valley - zo'n mega shopping centre dichtbij Dublin. Jos was in no time geslaagd en ik heb binnen 10 minuten een nieuw pak gekocht... heerlijk, efficiënt shoppen rulez, hè Sas? En wat beheerst het Ierse nieuws? De klimaatgekte, die hier ook echt heeft toegeslagen. Daarnaast realiseren de Ieren zich meer en meer dat ze - met een hoge immigratie - ook iets moeten doen aan het voorkomen van racisme, behouden van de Ierse cultuur en het creëren van een gezonde multiculturele samenleving... ik citeer even 'as long as we prevent a situation as in the Netherlands, where third generation immigrants do not speak Dutch'...oké, da's een flinke generalisatie die de Irish Times maakte, maar ik zeg: ze hebben hier een uitdaging! O ja, en dan is er ook nog iets dat lijkt op een mond- en klauwzeerdreiging... maar laten we - met onze nieuwe Engelse held Gordon maar zeggen: let's not jump to conclusions and stay calm!

Ik hoop dat iedereen lekker aan het genieten is van vakantie en lange zomeravonden. Erg leuke reacties die ik steeds lees in m'n mail, op Hyves en onder deze blogberichtjes. En ik ontdek steeds meer mensen die af en toe zelf verhaaltjes schrijven op een blog, leuk! Ik probeer zoveel mogelijk te antwoorden op mailtjes, maar vergeef me als dat niet altijd binnen 2 minuten is. Tot snel, de volgende keer hoop ik wat meer van m'n opgeknapte kamer, het huis en de omgeving te laten zien!

P.S. De fotootjes bovenin dit verhaaltje heb ik gemaakt tijdens een wandelingetje (was maar 25 km) langs een van de kanalen die Ierland rijk is... echt idyllische plaatjes geschoten, de rest zet ik op Hyves!

Bloedmooie muziek in zinderend Dublin

2007-07-22T15:43:00.000+01:00

Zaterdagavond. Een supersnelle Bus Eireann bus bracht me binnen 40 minuten van Prosperous naar Dublin. Hele hordes mensen stroomden de winkelstraat uit met tassen vol spulletjes met waarschijnlijk ook heel vaak een exemplaar van dat ene boek dat de hele wereld afgelopen weekend wilde hebben - jeetje, wat een gekte! En toch ga ik het boek volgende week ook halen, misschien ben ik wel net zo gek! Terwijl ik me een weg baande door een overvol Grafton Street belde Enda me waar ik was... we zijn samen richting Odeon gelopen, waarnaast Crawdaddy zit; een klein muziektheater in een oud stationsgebouw. Hele mooie tent... Enda had kaartjes geregeld voor een Australisch bandje: Angus & Julia Stone. Ik weet dat de Ieren goede muziek kunnen maken én dat ze gek zijn op mooie muziek luisteren en echt: dit bandje is geweldig. Ik heb de hele avond met kippenvel staan luisteren en vandaag direct de CD besteld. Neem even een kijkje op de website: http://www.angusandjuliastone.com/a_book_like_this/index.htm of kijk even op hun Myspace: http://www.myspace.com/angusandjuliastone en luister even naar supermuziek. Beetje Björk, Cranberries... en dan toch eigenlijk een hele eigen sound en heel puur; waanzinnig gaaf. Ik was helemaal in een goed humeur na dat optreden en ben even gezellig meegegaan naar de Tripod, een discotheek in hetzelfde stationsgebouw. Dat is dan even heel wat anders; stampende muziek waar je heel lekker op kunt dansen - en dat deed ik dus ook. Tot het moment waarop ik dacht: er zijn me hier iets teveel pillenslikkende mensen. Nadat me voor de tweede keer was gevraagd: "do you want a half?" dacht ik: ik ga de nachtbus pakken... ik ben daar denk ik toch iets te nuchter voor. "Onderzoekt alle dingen des levens en behoud het goede", ja, inderdaad, maar daar had ik gisteravond dus even geen zin in. Mijn wandeling terug naar de nachtbus was ook weer een ervaring op zich... om 3 uur 's nachts was het enorm druk op straat en struikelde ik bijna over alle halfdronken Ieren; ze hebben de reputatie veel te drinken: ja, dat klopt! En ze kunnen er nog steeds niet tegen! Meisjes EN vrouwen die prachtig gekleed zijn en dan niet recht meer kunnen lopen op hun hoge hakken; dat is niet sjiek! En dan nog niet te spreken over de mannen... die zijn net zo erg ;). Ik ben in een overvolle bus geklauterd en was blij dat ik direct een taxi kon vangen voor het laatste stuk naar het landelijke en rustige Prosperous, wat een rust!

Morgen en dinsdag zijn sollicitatiedagen. Er staan vier afspraken in m'n agenda en er komen er nog een paar bij... ik ben me dus lekker aan het oriënteren. En deze week wil ik ook eens een paar kamers of appartementen gaan bekijken in Dublin, want als je op internet leest wat er allemaal te huur is klinkt dat heel positief; bijna te mooi om waar te zijn. I'll keep you posted!

Week 2 en 3 - een ander leven!

2007-07-11T13:37:00.000+01:00

Time flies when you're having fun!! Het is alweer twee weken geleden dat ik een berichtje schreef op m'n blog. Leuke reacties! Tijd voor een update.
Aangezien ik slecht stil kan zitten, ben ik snel op zoek gegaan naar een baan. Hoe? Eerst het hele internet afgespeurd om een beetje een algemeen beeld te krijgen. Daarna ben ik gaan kijken naar banen waar je je talen voor nodig hebt en nu ben ik zover dat ik contact heb gelegd met twee recruiters die me als 'team leader' voor gaan stellen bij verschillende bedrijven. Een eerste sollicitatie heb ik gehad, voor een functie als recruiter. Dat was bij een van de recruiters die inmiddels voor mij op zoek zijn. Het voordeel daarvan bleek dat ik nu ongeveer weet wat die recruiters moeten doen en wat voor beloning ze krijgen als ze mij bij een bedrijf onder weten te brengen, da's handig. Zeker omdat ze je zo snel mogelijk voor zoveel mogelijk geld ergens neer willen zetten; even goed in de gaten houden dus wat ze me voorschotelen en niet overal 'ja' op zeggen. Altijd op je hoede blijven... (hè pap?) Vooraf niet zo bedacht, maar het voelt als een voordeeltje. Het was wel even raar om weer 'aan de andere kant' van de tafel te zitten bij m'n eerste sollicitatie; de afgelopen tijd was ik steeds degene die de gesprekken afnam en ja, ik had weer eens echt zenuwen. Hoewel het leuk is recruiter te zijn, heb ik besloten eerst eens beter te weten in wat voor soort markt zo'n recruiter nu eigenlijk werkt... hoe werken ze hier nu precies en wat voor mensen - met wat voor opleidingen - worden aangenomen in welke sector. Het is wel erg lekker dat ik er de tijd voor heb rustig rond te kijken! En gewoon toch maar die open sollicitatie naar Jameson sturen, toch? We zullen zien wat het gaat worden!
Naast regelmatig in Dublin rondlopen en afspreken met mensen die toevallig in Dublin zijn, ben ik regelmatig in Prosperous. Piepklein plaatsje waar weinig te doen is, maar wat een prima uitvalsbasis is. Het huis van Regina en Tommy is super, heerlijke tuin... alleen regent het zoveel dat het gras bijna niet te maaien is. Gras maaien, ook zoiets. Vroeger, toen er nog gezongen en gefloten werd in de straat, deden we dat met een klein handgrasmaaiertje. Mijn pap en mam doen dat ook nog steeds. Hier ging ik voor het eerst van m'n leven aan de slag met zo'n elektrisch ding; best leuk denk je dan, maar wat is zo'n enorm lang snoer irritant! Constant oppassen dat je niet over het snoer heen maait (geen zin in 220 V eerlijk gezegd) en dan het gevoel krijgen dat de buren je vierkant uitlachen.... Vandaag ben ik voor de tweede keer aan de slag gegaan met dat gras: het ziet er super uit al zeg ik het zelf! Een huis met tuin... veel bloemen... precies wat ik nodig heb als ik later groot ben! En verder geniet ik echt van het vrij zijn, probeer even niet zoveel te 'moeten'. Hectiek is heerlijk; dat komt snel genoeg weer. Vorige week woensdag arriveerde vriendlief Jos in Ierland om van de fantastische zomer te komen genieten. Geweldig hoe universeel klagen over het weer eigenlijk is... Als jullie nu echt denken dat er alleen in Nederland altijd over het weer wordt gepraat; vergeet het maar. Het is hier echt het onderwerp van de dag.. De natste zomer die ooit gemeten is... haha, en dat terwijl het hier toch altijd al regent (...) het kan dus nog erger! Maargoed, zoals jullie weten zeg ik altijd dat de zon hier iedere dag wel schijnt. Ik blijf nog steeds bij m'n standpunt en ook dat je hier goed kunt verbranden... Jos heeft dat aan den lijve ervaren. Insmeren? Welnee, dat hoeft echt niet... Het blijkt maar weer: niet alle Jossen worden 'natuurlijk' bruin.
Aangezien er vorige week een flinke lading cocaïne aanspoelde aan de West-Cork kust bij Clonakilty, leek het ons als rechtgeaarde Nederlanders een goed plan ons geluk eens te beproeven ;) Het schijnt dat de hele regio in de dagen voordat wij kwamen op stelten stond, want alle wegen langs de kust waren afgesloten. Wel verbazingwekkend dat zo'n bericht hier groot nieuws is en er in de Nederlandse pers met geen woord over wordt gerept; zo zie je maar waar kleine landjes groot in kunnen zijn, of zijn we er in Nederland al helemaal aan gewend! Alles wat hier gebeurt lijkt groter en vaak belangrijker dan in de rest van de wereld... Alle gekheid op een stokje: gelukkig waren alle wegen weer open en konden we genieten van een stukje Ierse kust waar je gewoon stil van wordt. Volgend jaar mei moet ik er gewoon weer naartoe om voorbijzwemmende walvissen te spotten!

De Nijmeegse Vierdaagse is inmiddels met minder dramatische temperaturen dan vorig jaar van start gegaan; een heel stel wandelaars die ik in Castlebar ontmoet heb lopen daar nu weer, bikkels! Hieronder een paar mooie foto's van het zuidwesten... geniet ervan en ik beloof bij deze: er volgt sneller een nieuw bericht!

De eerste week

2007-07-04T21:54:00.000+01:00

En toen was het toch heel snel 26 juni 2007. De dag waarop ik tegen nog maar een paar mensen 'dag' moest zeggen: m'n paps, m'n mams en Jos! Maar tja, wat is gedag zeggen tegenwoordig eigenlijk nog. Afstand is zo eenvoudig te overbruggen met een telefoontje, een sms-je, Skype en natuurlijk, als je tijd en gelegenheid hebt: het vliegtuig!

Samen met Jossie (voor het onderscheid: Jos en Jossie zijn twee verschillende mensen!) stapte ik in het vliegtuig op Eindhoven Airport. De harde Noordwestenwind zorgde voor vertraging, maar we zijn veilig geland op Dublin Airport en Jossie heeft me zowaar laten slapen dit keer. De eerste nacht sliepen we in het huis van mijn vrienden Regina en Tommy, die momenteel aan het reizen zijn. Dat huis is ook mijn honk voor de eerste tijd van mijn verblijf in Ierland. Na een heerlijk zelfgefabriceerd Iers ontbijt reden we richting Castlebar. Ons Peugootje 207, splinternieuw en voorzien van een CD-speler die U2 heel goed uit de speakers liet schallen, bracht ons in ongeveer 4,5 uur naar Castlebar. Onderweg nog even de nodige mueslirepen en energiedrankjes ingeslagen voor onze wandeldagen en eenmaal in Castlebar bleek ons B&B op het vakantiepark Lough Lannagh Village helemaal oké. Woensdagavond was er een briefing voor de wandelaars van de Castlebar International 4 Days Walks. Jos en ik waren daarbij aanwezig, keken om ons heen en dachten: hemeltjelief, zijn wij nou echt de jongsten??! Gelukkig bleek de volgende dag bij de start wel dat dat niet het geval was. En wat een boel Nederlanders! In het vliegtuig zagen we al verdacht veel bergschoenen, die waren allemaal naar Castlebar gekomen! De zon piepte op de eerste dag nog even tussen de grijze wolken door. Het leek op te gaan klaren. Maar nee hoor! Onderweg naar de start vielen de eerste druppels. Na ongeveer 10 km wandelen begon het harder te regenen en te waaien. Van de omgeving hebben we niet bijster veel meer gezien door de mist waarin we met onze hoofden liepen. Op een gegeven moment een afslag naar links... vol in de wind en toen was het gebeurd. Kleddernatterwordende broek, schoenen die vol liepen... sop sop sop... Help! straks krijg ik nog blaren... bij de Omloop van 2004 had ik ook zulke koude benen, dit loopt niet goed af! Wat heb ik lelijke woorden gezegd zeg: regenbroek niet meegenomen! Jos werd ook steeds stiller en er kwam alleen af en toe maar een bijzonder lelijk woord uit. Weer een scherpe bocht en een rustpunt. Kaartje laten knippen en wat een heerlijkheid: even geen regen op het WC-tje en met vingers die enorm verkleumd waren kreeg ik m'n broek op de een of andere manier toch weer dicht. Na een korte stop in een droge turfschuur - waar we toch maar even een troostsigaret hebben opgestoken, we hadden namelijk afgesproken niet te roken tijdens het wandelen - kregen we weer moed. Na 7 uur wandelen (!!!!) finishten we... doornat. Naar ons huisje gehobbeld en in bed gaan liggen om warm te worden, maar de sauna bood uiteindelijk de beste oplossing. Wat een dag, dat was niet de 1e dag die we bedacht hadden!
Jos heeft de schoenen met de föhn geprobeerd droog te krijgen. Na een hapje eten te hebben gehaald zijn we gaan slapen en hebben de hele nacht geduimd dat we beter weer zouden krijgen op de tweede wandeldag...
En ja hoor, qua weer was het die dag stukken beter. 's Morgens nog een klein buitje, maar tijdens het wandelen is het droog gebleven. Ik liep zelfs in m'n t-shirt op een gegeven moment en dan komt het Ierse kledingadvies naar voren: you have to dress in layers... so you can strip as long as you like ;). Ontzettend mooi uitzicht op Croagh Patrick, de berg die Jossie en ik vorig jaar hebben beklommen (terwijl Vincent converseerde met de plaatselijke bewoners onderaan de berg). De zon werd steeds feller. En dan is Ierland op z'n mooist: fris groen en kleuren waar je camera bijna van op tilt slaat. Toen ik om 3 uur 's middags finishte - de afstand was die dag echt geen 40 km - duurde het nog even voordat Jossie binnenkwam. Hij had het superzwaar. Z'n knieën deden 't bijna niet meer en het laatste stuk was voor hem echt een hel.

Thuis in bad en in bed gedoken voor een middagdutje (ja echt! dat wil je dan). Kom je onderweg nog mensen tegen? Jazeker... en het is ook erg lekker om met allerlei mensen te kletsen. Jos en ik liepen niet steeds samen en ik kwam een wandelende cricketfanaat tegen uit Bristol en een Amerikaan, Bill uit Seattle, die deze tocht als training voor een 300 km wandeltocht in Denemarken gebruikte. Het kan dus nog gekker. Je vergeet de tijd en hoort nog eens interessante verhalen. Dronken we nog een biertje na het lopen? Nou, ik zal eerlijk zeggen: net als bij de Vierdaagse van Nijmegen kwam het daar bijna niet van. 1 biertje (lees: pint) sloeg me gewoon tegen de vlakte. Eten daarentegen, dat deden we heel veel, want je verbrandt alles wat je eet met die lange afstanden. Dus: Sonja Bakkeraars: allemaal aan de wandel... dan kun je echt eten wat je lekker vindt en val je nog steeds af!

De derde wandeldag was traditioneel een zware dag. Jossie moest op de 2e dag zo op z'n tanden bijten dat ie besloot een kilometer of 10 te gaan lopen... uiteindelijk werden het er toch 20! De kanjer kreeg een opleving en dacht: ik laat me niet op m'n kop zitten. Zelf had ik de grootste moeite door de spierpijn heen te lopen in de eerste twee uur. Weinig tijd voor training tijdens de weken van afronding bij NN en de voorbereiding voor m'n stap naar Ierland: dat begon me dus echt op te breken. Ik ben extra hard gaan lopen om er doorheen te kunnen bijten en het dieselmotortje kwam gelukkig op gang om niet meer te stoppen. En dat was het niet alleen: ik kwam een bijzonder aardige Bilthovenaar tegen: Jannes, je weet wel, net als die zanger! (welke zanger? Ja, die zanger, trekt zalen vol met lyrische fans..... ik moest 5 keer nadenken maar toen wist ik het weer). Jannes is een fervent wandelaar en heeft er al aardig wat Castlebars en Nijmeegse Vierdaagsen opzitten. Hij was met een flinke groep Nederlanders (ja, die uit het vliegtuig) en had er flink de pas in...dat vond ik bijzonder lekker! Ik heb verschrikkelijk gelachen, voelde me gelijk thuis bij iemand die de taal van m'n favoriete stadje sprak, nou ja, eigenlijk precies hetzelfde sprak als Maarten, en laat die nu ook uit Bilthoven komen! (sorry Maarten, het moest effe). Jannes had twee dagen meegedaan aan de Ramble - de wat? Ja, de Ramble, dat is een tocht waarbij je klautert door de 'bogs' en door beekjes moet waden... en dat ongeveer 6 uur lang. Er zijn bij de Castlebar Walks 4 varianten: 10, 20 en 40 km roadwalks, en dan die Ramble. Dat is m'n volgende uitdaging. Je moet er overigens wel voor zorgen dat je goed gekleed bent bij die Ramble, want natte voeten zijn daar geen uitzondering maar regel! De bogs staan altijd vol met water namelijk. Anyweg. De 3e dag was dus een succes: om 2 uur al gefinisht, ook niet helemaal 40 km vermoed ik! Jossie was al lang terug van de 20 km toen ik finishte en kwam me schoongebadderd ophalen... wat een luxe! Bad, bed, tukkie, eten, slapen... Nog 1 dag te gaan, zondag 1 juli, de dag dat ik officieel werkeloos was, niet meer bij NN werkte... wat een heerlijk gevoel van vrijheid. Wederom een dag met erg mooi weer. Er waren wel wat buien, maar die lieten tot na de finish op zich wachten. Jos had een opleving gehad op de 3e dag en voelde zich fit genoeg om in ieder geval weer 20 km te lopen op de 4e dag. De twijfel sloeg toe bij de splitsing, zou hij, zou hij niet.... maar hij heeft het toch bij 20km gehouden. Ik ben in ieder geval linksaf geslagen, voor de laatste 40 km. En op de laatste dag waren dat er ook echt 40! Wat ook even belangrijk is te vermelden: die Ierse 4daagse is niet zoals de Nederlandse, die laatste is eigenlijk een beetje lafjes als je gaat vergelijken. In Ierland ga je namelijk bergopaf, continu, heb je geen Zevenheuvelen, maar 88 heuvelen voor je gevoel. Het stijgen kan echt een genot zijn, zo ook op de 4e dag. Klimmen is altijd lekkerder en ik heb weleens begrepen dat de effecten van klimmen door vrouwen door de mannelijke sexe bijzonder worden geapprecieerd ;). In ieder geval: een enorme klim lag voor me, lekker! Alleen dat dalen, niet erg als het een klein stukje is, maar een lange afdaling is met wandelen niet fijn voor je knieën. Je kunt gaan lopen als een pinguïn om ze te ontzien, maar uiteindelijk ga je het gewoon voelen. Eenmaal beneden kwam ik bij een rustpunt en ben even op een hek gaan zitten. Snickertje, bekertje mierzoete limonade... en toen zag ik twee slakken... naast me op de muur... niet echt een hele fijne inspiratie moet ik zeggen! Ik ben gelijk van het hek afgesprongen - Au! - en verder gaan lopen. Dat viel niet mee! 10 minuutjes rust na al die kilometers van de voorgaande dagen zorgden voor een verzuring waardoor de koeien hun neus direct in het frisse gras staken als ik langs liep ;). Een telefoontje uit NL met Dreischoriaanse motivatie deed wonderen en gelukkig kwam ik weer iemand tegen: Jer, een Ier uit Castlebar. Leek een beetje op een lekker ding uit Utrecht met blond krullend haar, maar z'n uiterlijk was dan ook de enige overeenkomst want deze Jer was zo sociaal en katholiek als maar mogelijk is. Interessante gesprekken gevoerd en in een enorm hoog tempo op de finish afgestevend. Onderweg nog een dronken Ier te woord moeten staan, want een 4daagse is ook in Castlebar een natuurlijk excuus om een lekker pintje extra te drinken en uiteindelijk: ja hoor... geloof het of niet: om 15.00 uur was het zover: de finish. Geen Via Gladiola, maar wel een ontvangst door Jossie die zijn 120 km er al op had zitten. Het resultaat van 4 dagen lopen door een ontzettend mooie omgeving was wel dat alle stress uit m'n hoofd gewaaid was, ik eindelijk weer eens middagdutjes heb gedaan en nog veel belangrijker: dat ik een week lang ontzettend veel plezier heb gehad met Jossie, buiten zijn, een klein biertje drinken en veel mensen tegenkomen in het land waar ik hopelijk nog een poosje langer zal verkeren. Wat er nu verder zal gaan gebeuren? Wordt vervolgd...