Magnificent

24 juli 2009, 17:00 uur.
Na een dag werken kom ik aan in de Porter House in Temple Bar waar Jossie, Vincent, Bart, Maarten, Roulien, Nicole en Yvette rustig in zitten te kakken onder het genot van een pintje/rosé'tje. En niet alleen dat, de echte U2 fanaten Martin, Arno en Nanne hangen toevallig ook op de hoek van de Clarence... het lijken wel groupies! Langzamerhand begint het te dagen dat het concert van het jaar toch echt wel heel dichtbij komt nu! Even een Bulmers tijdens het omschakelen van werk-naar-concert-stemming en terwijl de laatste regendruppels vallen, lopen we langs de Liffey (bijna uitglijdend) naar Busaras waar Jos, de laatste der U2-gangers, aan zal sluiten. Nou ja, de laatste... Dat kun je eigenlijk niet zeggen in een stad die U2 ademt op deze dramatisch mooie vrijdagavond. Uit iedere kroeg schalt weer een ander U2-nummer en je weet bijna niet welk nummer je mee moet zingen, laat staan dat je je voor kunt stellen hoe de definitieve setlist eruit zal gaan zien.
Dichterbij het stadion wordt het steeds drukker en worden er steeds meer kaartjes onder je neus geduwd. Toch even checken of ik m'n kaartjes nog steeds in m'n tas heb zitten...
Gelukkig wel en terwijl we dichterbij het stadion komen, vragen we ons af welke straat het handigste is om op het veld te komen. Deze buurt ken ik wel, maar toch ook weer niet. Croke Park ligt middenin een woonwijk aan de noordkant van het centrum van Dublin - niet echt de beste buurt en in m'n eentje zal ik er niet graag rondlopen. De omwonenden hebben een beetje moeite met alle luidruchtige en drukke evenementen die er in het stadion plaatsvinden. Aan de ene kant denk je dan: ga dan ergens anders wonen! Maar ach, het is natuurlijk ook wel super gaaf dat je in je achtertuin gewoon mee kunt genieten van een U2 concert, dus niet zeuren! Bovendien worden er onder de buurtbewoners ook nog eens gratis kaartjes uitgereikt om ze tegemoet te komen in hun 'herrie-leed'.
En dan zijn we er; tassencontrole, kaartjes scannen en we staan binnen! Nou ja, binnen, eerst nog een halve kilometer om het stadion heen lopen en dan eindelijk lopen het veld op... Wow, wat een megastadion. Vier jaar geleden stonden we niet op het veld, maar achterin op de tribune en toen leek het al groot, maar nu, beneden op het veld, is het helemaal gigantisch! Glasvegas is nog aan het spelen op het moment dat we richting het podium, alias space ship, lopen. Echt veel bijzonders is die band niet, maar het geeft een idee hoe het geluid is en waar je wel of niet goed staat. Maar om eerlijk te zijn klinkt het overal op de pitch wel goed. Maarten leidt ons naar het midden, tussen pa en podium en daar nemen we onze plekken in. En dan realiseren we ons langzaam maar zeker dat er op het veld geen bier te zien is... en ook gewoon niet toegestaan is! Dat is even een vette teleurstelling, want een biertje bij een concert is toch wel het toppunt van genot. Dan maar aan het water... zucht, en van de flesjes wordt ook nog eens de dop afgehaald... behoorlijk hooligan-proof zal ik maar zeggen. Natuurlijk moeten er ook nog wat t-shirts en petjes gekocht worden, dus Maarten, Jossie en ik lopen naar de stand waar een dikke rij mensen staat te dringen en na een half uur wachten op mensen die eerst moeten passen - nee, dit staat je toch niet goed, nee, die ook niet, nou dan kopen we maar niets - hebben wij onze gadgets in handen, inclusief plastic tasjes met U2 opdruk. Waar is de mijne eigenlijk gebleven Jossie? Terug op ons plekkie begint het aftellen... We weten dat als David Bowie's Ground Control to Major Tom begint het niet lang meer duurt voor de heren aan zullen treden.... En jawel hoor, daar zijn ze! Met kippenvel op m'n armen spring ik de lucht in na Larry's intro van Breathe en Bono's eerste woorden 16th of June 9:05 door bell rings - Man at the door says if I want to stay alive a bit longer - There's a few things I need you to know - Three. Vanaf dat moment is mijn tekst niet meer van toepassing... gewoon meezingen, schreeuwen, springen en heel veel genieten!

Get on your Boots!

Desire

Als het wat donkerder wordt, begint het pas echt wat te worden met het space ship. Onder het genot van City of Blinding Lights lijkt het wel op te stijgen uit het bruisende stadion en ik weet zeker dat iedereen meezong met Oh you look so beautiful tonight - behalve Maarten dan ;).

The unforgettable fire
Crazy Tonight - Remix
Space station from Mars?
One

Wat wel heel bijzonder is, is dat al die Ieren zo tekstvast zijn... da's wel een verschil met dat ge-ladieladieda van Nederlanders. Maar, om eerlijk te zijn is Bono ook niet zo tekst vast, bij het eerste het beste nummer dat niet van de nieuwe CD NLOTH is, haalt ie gelijk twee coupletten door elkaar en bedelt om de hulp van het publiek. Dat geeft niets, die weten het hem letterlijk voor te zingen. Wat een sfeer..
Geheel zoals het hoort (volgens Bono - spreek uit als 'Bonno', hè Bart?) raak ook ik m'n tekst kwijt, uitgerekend bij het nummer waarop Jossie en ik altijd dansen With or without you en Jossie lacht zich een breuk en mij uit ;).

Na Moment of Surrender is het ineens afgelopen (darn!) en tijd om ons over te geven aan de stroom publiek naar buiten het stadion. Totaal uitgedroogd en hunkerend naar een biertje! belanden we in een volkse pub op Drumcondra Road, waar de achtertuin met bloemetjes, veel sigaretten en rondborstige dames prima is om even bij te komen na een super concert!

Dat was m'n eerste U2 concert dit weekend... we pakken een taxi terug naar het wonderschone Delgany en vallen ons bed in/vallen op ons matje/ en hebben de meeste mensen geen last meer van het gesnurk van Bart en Vincent... nog een nachtje slapen en dan mag ik nog een keer!