Overstromingen in Dublin!!

Zaterdag 9 augustus 2008. Warm, mokkig weer, de zon scheen vanmiddag nog even dus lunchten we op ons terras. Fietsen naar de stad, of toch maar de bus? We hebben uiteindelijk voor het laatste gekozen en genoten in de stad nog even van droog weer, maar er kwam een enorm donkere lucht opzetten. Na een half uurtje hoosde het echt enorm, echt zo'n zomerwolkbreuk. Nog maar een winkel ingegaan... maar de regen hield gewoon niet op. Het shoppen was wel succesvol, daarna even wat gegeten bij Nude, de tent van the Edge's broer (een soort gezonde versie van een fastfood restaurant) en in een taxi gesprongen naar huis. Nog steeds regen, en file! De hele stad stond vast door overstroomde wegen en een leeglopend Croke Park Stadium. Na een veel langere rit dan normaal kwamen we via een omweg bij onze straat aan... en wat schetste onze verbazing: de hele weg stond blank! We konden letterlijk niet naar ons huis toe; tenzij we door het water heen zouden waden! We zagen een paar mensen dat ook doen, tot hun middel (!!) door het water. Ik ben even een beetje verder gelopen om te checken of onze auto nog droog stond en het water ons huis niet inliep, maar gelukkig, ons huis ligt wat hoger en was buiten gevaar. En ook Clio was veilig. Hoe we thuis zijn gekomen hoor je op onderstaand filmpje en ook hoe het er vanuit ons huis uit zag...

De tuin van de buren was ondergelopen zagen we vanuit het raam en ook vanuit de muur achterin onze tuin naar de golfbaan toe, liepen de waterstraaltjes. Geen overstroming binnen bij ons, maar de golfbaan achter ons huis....



Gelukkig is het water niet verder omhoog gekomen en hebben we het in ons huis droog gehouden. Ben ik blij dat m'n trouw-outfit in Nederland ergens in een veilige kluis hangt ;) We zijn even een klein rondje gaan lopen via een klein straatje dat normaal afgesloten is met een hek, maar nu met deze toestand opengezet is. De grote straat die langs onze straat loopt was net zo erg overstroomd... de auto's dreven bijna voorbij... zie het laatste filmpje:



De brandweer is nu op dit moment water aan het wegpompen. Er zijn nog meer wijken en wegen in Dublin flink overstroomd; een van de snelwegen was totaal onbegaanbaar. Binnen 2 uur viel er zo'n 56 mm regen! Sinds 1986 is dat niet meer zo heftig voorgekomen...

Tot zover de berichtgeving van uw reporter uit Dublin ;)
Gelukkig met de voetjes droog...
We blijven Hollanders - Luctor et Emergo!

Zomer in Ierland - Castlebar 2008

Na een stilte van ruim vier maanden op dit blog is het heel hoog tijd voor weer een verhaal uit Ierland. Er is eigenlijk teveel om te delen in een keer, maar beter iets dan niets. Het laatste item meldde iets over voorbereidingen voor de Castlebar International 4 Days Walks. Dan zal ik maar beginnen met een kort verslag van een week die echt helemaal geweldig was!
Op de vroege morgen van 3 juli vertrokken dit jaar geen 2, maar 5 enthousiastelingen vanuit Lough Lannagh Village, vakantiepark aan de rand van Castlebar. Kees, Vincent, Jossie, Jos en ik gingen aan de wandel. Yvonne was helaas geblesseerd en kroop lekker terug haar bed in, maar had ons er waarschijnlijk vierkant uitgelopen als ik het goed heb begrepen. 5 kleine visjes, zwommen naar de zee, eh, liepen naar de start.... Jossie en ik wisten al hoe het allemaal moest daar met starten en lopen en dan biertje drinken, maar wat we niet wisten was hoe de Ramble nu echt zou zijn. Jos en ik hadden zelf al een poging tot Rambelen gedaan, maar dit was toch echt anders:

Met een mannetje/vrouwtje (slechts een paar kinderen) of 200 liepen we richting de molens. Niet als een bij elkaar geraapt zooitje Don Quichotten, maar als ... ja als wat... Volgens een van mijn betrouwbare bronnen zijn wandelaars over het algemeen te classificeren in de categorie M&Ms... vul zelf maar in waar die 'M'en voor staan... ik kan je zeggen: het is niet verrassend, want als je veel wandelt, ken je je pappenheimers wel :). Ik moet eerlijk zeggen dat het weer dit jaar helemaal niet slecht was. De eerste dag scheen de zon heerlijk uitbundig en wandelden we precies tussen de buien die als twee linies oorlogsschepen precies langs ons voeren en (bijna) geen druppeltje op ons lieten vallen.

Als je dat vergelijkt met de dramatische eerste dag van vorig jaar, dan viel het reuze mee. En dan de afstand... die zou toch wel 30 km zijn per dag... Laat ik het erop houden dat het een hele makkelijke 30 km waren! Het leverde in ieder geval leuke plaatjes op de eerste dag:

Al met al een heel goed te behappen eerste dagje - Jossie wist het zeker: hij ging 'm dit jaar uitlopen! Dus dat hebben we na dag 1 maar vast gevierd met een ontzettend lekker biertje, eh, een pint - is natuurlijk geen bierTJE.

Op de tweede dag was het weer zo mogelijk nog beter dan op dag 1. Echt typisch Iers - truitje aan, truitje uit. Wederom kon de regenjas in de tas blijven.. wat hadden wij geluk. Berichtjes uit het oosten van het land (Dublin) druppelden binnen dat ze zo jaloers waren dat wij lekker buiten aan het wandelen waren... m'n collega's waren op de hoogte van m'n wandelactiviteiten. Ze probeerden me op hun beurt jaloers te maken met een fotootje van een overheerlijke Starbucks cappuccino op het bureau... dat lukte aardig, want als ik ergens trek in had was het wel koffie!

Wist je trouwens dat koffie ontzettend goed is als je een sportieve prestatie probeert neer te zetten? Door koffie gaan je rode bloedvaatjes wijd openstaan en nemen ze extra zuurstof op - dat heb je nu net nodig als je een flinke beklimming aan het doen bent!

Die koffie is er niet gekomen - helaas gaat 'beam it up, Scotty' nu alleen nog op in de digitale wereld en nog niet live... als dat wel mogelijk is, ben ik de eerste die zich aanbovelen houdt!

De rambles op dag 2 en 3 hadden start en finish een stuk buiten Castlebar. Met de bus vertrokken we om half negen naar de start. Dat geeft echt zo'n schoolreisjes-idee. Helemaal omdat de bus ook uit dezelfde tijd stamde als de bussen waarmee ik vroeger (ja, jeugdsentiment) op schoolreisje ging. Niet te geloven, de ruiten rammelden er bijna uit. De kit waar de ramen mee vast zouden moeten zitten was werkelijk helemaal vergaan! Eng idee, maar ach, je komt op je bestemming - en het is vast nog niet zo gammel als het elders ter wereld gaat. Beetje avontuur is best goed voor het normaal zo verzorgde leventje, nietwaar?

Jossie liep als een zonnetje ;) en ging de tweede dag ook met groot succes over de finish - wat wederom gevierd werd met... jawel!

De derde dag begon met een inmiddels vertrouwd ontbijtje. Je hebt veel energie nodig met wandelen, maar omdat de wandelingen toch minder zwaar waren dan we vooraf bedacht hadden gingen de meegenomen boterhammetjes niet iedere dag op.

Het was niet zulk lekker weer deze dag, maar dat hoort bij dit land. We vertrokken in dikke miezerregen - goed aangekleed in regenjas, regenbroek en hoezen over de schoenen. We liepen deze dag door voormalig IRA oefengebied - bijzonder verlaten en ik kon me echt voorstellen dat er in deze uithoek zonder problemen oefeningen plaats konden vinden. Ik liep een heel stuk mee met een erg gezellige meid van de organisatie, Bridget, die veel vertelde over de omgeving. En die verhalen zijn leuk, zeker als je regelmatig moet wachten op de rest van de groep.

Eindelijk kwam onze voorstelling van het rambelen echt uit: over riviertjes springen - er doorheen waden - soppen door het veen - en een flinke bui op ons hoofd en dan aan het einde van de wandeling een flink stuk naar beneden glijden!!!

En als je dan beneden komt is de euforie best wel groot... helemaal als je ziet dat de rest van de troep steeds meer glibberend van de heuvel afkomt. Hier was het echt een beetje 'survival of the fittest', voorop lopen zorgde ervoor dat je minder modder had die door je voorgangers was veroorzaakt. Je moest alleen oppassen met lachen om mensen die uitgleden, want voor je het wist, ging je zelf ook!

En dan nog een dag te gaan. Die begint al goed - zie onderstaand filmpje.




Net als de eerste dag vertrokken we gewoon vanuit Castlebar. Eerst een flink stuk over de weg en pas na 2 uur lopen gingen we het bos in. En het weer was een beetje 'duister', donkere lucht en bij iedere opklaring hoopten we dat de zon zou doorkomen... We liepen door turfstekerijen en bos, langs riviertjes - tussen de prikkende muggen door. Een van de geweldige mensen van de organisatie, Ernie, die zelf niet meer meeliep helaas, was de grote motivator van de hele troep. Op de rustpunten stond hij klaar met z'n megafoon om iedereen toe te spreken. Op de laatste dag was het humor ten top - helaas heb ik het niet gefilmd. Want me letterlijk bij is gebleven is dat hij zei: "I was speaking to God this morning and She said that it's okay up there where you're heading now... and she'll bless you with loads of liquid sunshine". Echt een geweldig enthousiaste kerel. Hilarisch was helemaal dat een van de andere Ramble begeleiders - een Nederlander nota bene - Bert heette... Het duo compleet zou je kunnen zeggen! We liepen lekker, klauterden lekker moet ik zeggen, naar een bergpas met prachtig uitzicht richting zee. 'Windy gap', zo heet de pas, en zo was het ook - je waaide bijna uit je jasje, maar het was prachtig! Helemaal omdat eindelijk de zon doorbrak toen we daar naar beneden afdaalden. Bijzonder steil, zo steil dat je bijna naar beneden fli......viel :) In de achterhoede van de groep liep al de hele route een zonderling uitziende man (een van de andere 'M's') mee. Hij hield de boel een beetje op, en wat bleek: hij was een psychiatrisch patiënt die in Castlebar woont en wel zin had in een wandelingetje. Officieel deed hij helemaal niet mee aan de Vierdaagse, maar de organisatie was wel zo netjes ervoor te zorgen dat hij veilig de bergen uitkwam. Dat soort dingen kom je tijdens de 'gewone' weg-wandelingen niet tegen, of tenminste, je merkt dat niet. Deze groep bleef echt bij elkaar en je had echt de gelegenheid lekker met mensen te praten - als je daar tenminste zin in had. Zonderlinge mensen en verder vooral liefhebbers van buiten zijn. Nadat we de 'gap' hadden genomen en afgedaald waren van de steile helling, lagen er nog ongeveer 12 kilometers tussen ons en de echte finish. Een eitje voor Jossie die echt nog soepel liep. Over de hoeveelheid paracetamolletjes die erdoor is gejast zullen we het maar niet hebben - maar dat mocht! Het weer bleef oké tijdens het laatste stuk; wel dreigde er een flinke bui, maar wonderwel hadden we daar geen last van. Net voor de finish nog even een ijsje gehaald, Marjan ge-sms't dat Jossie binnen 5 minuten over de streep zou gaan en tja, dat was toch wel een waanzinnig gevoel. 4 dagen lopen waren dit jaar heel nieuw en anders dan vorig jaar. We hebben er zeker nog geen genoeg van. Zeker omdat we dit jaar met veel meer waren dan vorig jaar - heel gezellig om 's avonds met elkaar te eten en verhalen te delen. Vincent en z'n vader liepen hele andere wandelingen en gingen 's middags nog toeren door de omgeving met Yvonne. Nog een spelletje spelen... of nog even de kroeg in, zoals we de een-na-laatste avond deden. De laatste avond ook echt naar het 'Blisterball' gaan - wat we vorig jaar overgeslagen hebben omdat we er echt te moe voor waren - en dat was een groot succes!

In 2009 gaan we zeker weer. We (Jos en ik) hebben het plan in ons hoofd om een grotere groep mensen bij elkaar te krijgen om mee te gaan. Of je nu 10, 20, 40 km per dag wilt lopen of wilt rambelen (en dat is echt minder dan 30 km per dag en heel leuk!) of gewoon van een lekker weekje in het Noordwesten van Ierland wilt genieten... laat ons weten of je het een leuk plan vindt, dan gaan we de boel eens inventariseren.

Het is een lang verhaal geworden, en er volgt spoedig meer... maar dan over nieuwe hobbies en een zekere grote gebeurtenis die over enkele weken gaat plaatsvinden :).

Liefs,
Frederique