Trainen voor de 4-daagse van Castlebar

Zaterdag 24 april. Over iets meer dan 2 maanden gaat Jos voor het eerst meedoen aan de International 4 Days Walks in Castlebar. Jossie en ik hebben die vorig jaar al gelopen, maar dit jaar zal er een veel grotere Nederlandse delegatie bij zijn, want ook Vincent doet mee met z'n ouders en Jossie is er natuurlijk ook weer bij.
Trainen. Dat is een vereiste. Sommigen doen aan hoogtetraining op de 38e verdieping van het wonderschone NN-gebouw in Rotterdam. Anderen wandelen door Den Haag naar en over het strand - neem ik even aan. En wij hebben niets beters te doen dan meer van Ierland zien, omdat we hier nu eenmaal wonen :) en tja, die bergen zijn gewoon uitdagend. Ze zien er altijd zo ontzettend aanlokkelijk uit, zeker als ik 's morgens op m'n fietsje naar m'n werk scheur en de glooiende heuvels achter Dublin aan de horizon zie liggen... dan roepen ze gewoon: wanneer kom je weer?
Een wandeling van 22 kilometer over 7 bergtoppen was ons doel. Het weer was niet geweldig, maar goed ingepakt lieten we ons Cliootje achter bij een youth hostel. 8 kilometer lopen naar de voet van de eerste berg. We moesten rekening houden met de grenzen van een artillerie-terrein. En aangezien de Ieren niet geweldig zijn in bewegwijzering, zou je terecht bang kunnen zijn voor een kogel in je achterwerk. Maar, gelukkig hing er geen rode vlag bij de grens van het gebied, dus we zijn er maar vanuit gegaan dat de kust veilig was.
De eerste berg was in wolken gehuld. We zagen weinig, behalve elkaar, zompig gras en een steil pad dat omhoog liep. Een heel klein wereldje. Maar de aardig goede routebeschrijving bracht ons naar de eerste top.

We liepen lekker en af en toe een opklaring zorgde ervoor dat we ons goed genoeg konden oriënteren. Echt een goeie voorbereiding op de ramble die we gaan lopen in juli; want we liepen echt door de bogs - zoals de hoge venen hier heten. Dikke turfplakkaten die soms helemaal 'gesmolten' leken en ervoor zorgden dat we helemaal weggleden. En het geluid als je erdoor heen loopt... slurp, sop, flots... ik ben blij met een goeie wasmachine thuis!

Ik had nog zo gezegd tegen Jos: als het heel erg mistig is daar boven, en we zien echt niets, dan gaan we terug; want ik heb geen zin in enge toestanden. Tja, daar sta je dan...

Op de top van de berg Lugnaquilla - waar je Jos hier op ziet staan - hadden we nauwelijks zicht. In ons wandelboekje stond heel mooi omschreven dat er een uitzichtpunt bovenop de berg staat waarvandaan je het meest prachtige uitzicht hebt over alle Wicklow mountains - yeah right! Een hand voor ogen; dat was alles. Maar gelukkig kon ik Jos toch zichtbaar op de foto zetten. Hij wilde graag op iedere top (ja, dat waren er dus 7) op de foto.. zucht. Gelukkig staat op iedere top een stapeltje stenen, zodat je weet dat je echt op de top bent. En toen moesten we van de top in Noordoostelijke richting afdalen en later wat meer in noordelijke richting gaan - noot: lekker vaag hè, 'later wat meer in noordelijke richting gaan'... daar kunnen we in ons 'SMART' tijdperk niet veel mee. De waarschuwing die in het boekje stond was als volgt: "Take care on the descent from Lugnaquilla in mist". Dat deden we, oppassen, en toch liepen we verkeerd! Ik ben niet snel van m'n apropos, maar als je in dichte mist toch verkeerd loopt, en dan ineens op een steile berghelling vol stenen zit terwijl het boekje een heel andere weg beschrijft, dan knijp je 'm wel even... tenminste, ik wel. Gelukkig hield Jos het hoofd koel en had de held een kompas in z'n tas zitten. Dat kompas (standaard uitrusting voor wandelaars - tuurlijk!) heeft ons weer op de goede weg gebracht en o, o, wat waren we blij met de volgende opklaring; ik had de pijp al bijna aan Maarten gegeven en zou zijn gaan afdalen om onder de wolken uit te komen, maar gelukkig zijn we doorgegaan.
En als je dan weer iets ziet, zie je hele mooie dingen, inclusief Eppo Spaargaren... O nee, het is Jos ;).

Het landschap had iets weg van een maanlandschap - tenminste, maanlandschap met water - was het bestaan van zeeën op de maan niet al bewezen?
Echt schitterend.. en de witte kwartsbrokken die tussen de zwarte modder liggen zorgen voor hele mooie contrasten.




















De plakkaten turf die nog op deze hoogte staan zijn echt prachtig. Kleine riviertjes lopen tussen de eilandjes door en het water is niet zwart, maar kraakhelder. Gek genoeg moest ik steeds denken aan een boek van Toon Kortooms "Mijn kinderen eten turf" dat ik ooit eens op een boekenmarkt heb gekocht en nog nooit heb gelezen. In een van m'n boekendozen kwam ik het laatst tegen en nu denk ik: ik ga het lezen! Heeft iemand een recensie voor me?


We hebben erg veel mooie vergezichten gezien doordat het opklaarde en de rest van de wandeling leek een eitje. Maar niets was minder waar. De bewolking kwam weer terug en het werd steeds later. We hadden bedacht dat we om een uur of zes wel weer bij de auto zouden zijn, maar met nog 2 bergtoppen te gaan, liet m'n horloge heel eerlijk zien dat het toch al wel zes uur was geweest... Gelukkig is het tot 9 uur 's avonds licht nu - maar met mist die je weer insluit, voel je je weer heel klein en weet je het allemaal niet precies meer. We hadden wat gezelschap van herten die heerlijk sappig mos aan het eten waren op de bergtoppen en erg nieuwsgierig stonden te kijken naar ons mensen - Jos heeft ze erg mooi op een foto weten te zetten. Ik wilde niets liever dan doorlopen want de bewoonde wereld begon erg aanlokkelijk te worden na zoveel uur op grote hoogte. Nog een bergtop, nog een stapel stenen en eindelijk ging het pad - zoals voorspeld door ons wandelboekje- steil naar beneden. Eerst door de mist, maar halverwege de Sugarloaf loste deze op en kregen we werkelijk een fantastisch mooi uitzicht. Ineens waren alle wolken verdwenen en hing de zon prachtig mooi tegen de bergen te schijnen. En wij waren de twee meest gelukkige mensen; niet alleen omdat we een geweldige uitdaging gehad hadden daarboven, en doorstaan, maar vooral omdat het zo'n prachtig cadeau was af te dalen in het allermooiste zonlicht, uitkijkend over het glooiende Ierse landschap.

Wordt vervolgd!