De eerste week

En toen was het toch heel snel 26 juni 2007. De dag waarop ik tegen nog maar een paar mensen 'dag' moest zeggen: m'n paps, m'n mams en Jos! Maar tja, wat is gedag zeggen tegenwoordig eigenlijk nog. Afstand is zo eenvoudig te overbruggen met een telefoontje, een sms-je, Skype en natuurlijk, als je tijd en gelegenheid hebt: het vliegtuig!

Samen met Jossie (voor het onderscheid: Jos en Jossie zijn twee verschillende mensen!) stapte ik in het vliegtuig op Eindhoven Airport. De harde Noordwestenwind zorgde voor vertraging, maar we zijn veilig geland op Dublin Airport en Jossie heeft me zowaar laten slapen dit keer. De eerste nacht sliepen we in het huis van mijn vrienden Regina en Tommy, die momenteel aan het reizen zijn. Dat huis is ook mijn honk voor de eerste tijd van mijn verblijf in Ierland. Na een heerlijk zelfgefabriceerd Iers ontbijt reden we richting Castlebar. Ons Peugootje 207, splinternieuw en voorzien van een CD-speler die U2 heel goed uit de speakers liet schallen, bracht ons in ongeveer 4,5 uur naar Castlebar. Onderweg nog even de nodige mueslirepen en energiedrankjes ingeslagen voor onze wandeldagen en eenmaal in Castlebar bleek ons B&B op het vakantiepark Lough Lannagh Village helemaal oké. Woensdagavond was er een briefing voor de wandelaars van de Castlebar International 4 Days Walks. Jos en ik waren daarbij aanwezig, keken om ons heen en dachten: hemeltjelief, zijn wij nou echt de jongsten??! Gelukkig bleek de volgende dag bij de start wel dat dat niet het geval was. En wat een boel Nederlanders! In het vliegtuig zagen we al verdacht veel bergschoenen, die waren allemaal naar Castlebar gekomen! De zon piepte op de eerste dag nog even tussen de grijze wolken door. Het leek op te gaan klaren. Maar nee hoor! Onderweg naar de start vielen de eerste druppels. Na ongeveer 10 km wandelen begon het harder te regenen en te waaien. Van de omgeving hebben we niet bijster veel meer gezien door de mist waarin we met onze hoofden liepen. Op een gegeven moment een afslag naar links... vol in de wind en toen was het gebeurd. Kleddernatterwordende broek, schoenen die vol liepen... sop sop sop... Help! straks krijg ik nog blaren... bij de Omloop van 2004 had ik ook zulke koude benen, dit loopt niet goed af! Wat heb ik lelijke woorden gezegd zeg: regenbroek niet meegenomen! Jos werd ook steeds stiller en er kwam alleen af en toe maar een bijzonder lelijk woord uit. Weer een scherpe bocht en een rustpunt. Kaartje laten knippen en wat een heerlijkheid: even geen regen op het WC-tje en met vingers die enorm verkleumd waren kreeg ik m'n broek op de een of andere manier toch weer dicht. Na een korte stop in een droge turfschuur - waar we toch maar even een troostsigaret hebben opgestoken, we hadden namelijk afgesproken niet te roken tijdens het wandelen - kregen we weer moed. Na 7 uur wandelen (!!!!) finishten we... doornat. Naar ons huisje gehobbeld en in bed gaan liggen om warm te worden, maar de sauna bood uiteindelijk de beste oplossing. Wat een dag, dat was niet de 1e dag die we bedacht hadden!
Jos heeft de schoenen met de föhn geprobeerd droog te krijgen. Na een hapje eten te hebben gehaald zijn we gaan slapen en hebben de hele nacht geduimd dat we beter weer zouden krijgen op de tweede wandeldag...
En ja hoor, qua weer was het die dag stukken beter. 's Morgens nog een klein buitje, maar tijdens het wandelen is het droog gebleven. Ik liep zelfs in m'n t-shirt op een gegeven moment en dan komt het Ierse kledingadvies naar voren: you have to dress in layers... so you can strip as long as you like ;). Ontzettend mooi uitzicht op Croagh Patrick, de berg die Jossie en ik vorig jaar hebben beklommen (terwijl Vincent converseerde met de plaatselijke bewoners onderaan de berg). De zon werd steeds feller. En dan is Ierland op z'n mooist: fris groen en kleuren waar je camera bijna van op tilt slaat. Toen ik om 3 uur 's middags finishte - de afstand was die dag echt geen 40 km - duurde het nog even voordat Jossie binnenkwam. Hij had het superzwaar. Z'n knieën deden 't bijna niet meer en het laatste stuk was voor hem echt een hel.






Thuis in bad en in bed gedoken voor een middagdutje (ja echt! dat wil je dan). Kom je onderweg nog mensen tegen? Jazeker... en het is ook erg lekker om met allerlei mensen te kletsen. Jos en ik liepen niet steeds samen en ik kwam een wandelende cricketfanaat tegen uit Bristol en een Amerikaan, Bill uit Seattle, die deze tocht als training voor een 300 km wandeltocht in Denemarken gebruikte. Het kan dus nog gekker. Je vergeet de tijd en hoort nog eens interessante verhalen. Dronken we nog een biertje na het lopen? Nou, ik zal eerlijk zeggen: net als bij de Vierdaagse van Nijmegen kwam het daar bijna niet van. 1 biertje (lees: pint) sloeg me gewoon tegen de vlakte. Eten daarentegen, dat deden we heel veel, want je verbrandt alles wat je eet met die lange afstanden. Dus: Sonja Bakkeraars: allemaal aan de wandel... dan kun je echt eten wat je lekker vindt en val je nog steeds af!

De derde wandeldag was traditioneel een zware dag. Jossie moest op de 2e dag zo op z'n tanden bijten dat ie besloot een kilometer of 10 te gaan lopen... uiteindelijk werden het er toch 20! De kanjer kreeg een opleving en dacht: ik laat me niet op m'n kop zitten. Zelf had ik de grootste moeite door de spierpijn heen te lopen in de eerste twee uur. Weinig tijd voor training tijdens de weken van afronding bij NN en de voorbereiding voor m'n stap naar Ierland: dat begon me dus echt op te breken. Ik ben extra hard gaan lopen om er doorheen te kunnen bijten en het dieselmotortje kwam gelukkig op gang om niet meer te stoppen. En dat was het niet alleen: ik kwam een bijzonder aardige Bilthovenaar tegen: Jannes, je weet wel, net als die zanger! (welke zanger? Ja, die zanger, trekt zalen vol met lyrische fans..... ik moest 5 keer nadenken maar toen wist ik het weer). Jannes is een fervent wandelaar en heeft er al aardig wat Castlebars en Nijmeegse Vierdaagsen opzitten. Hij was met een flinke groep Nederlanders (ja, die uit het vliegtuig) en had er flink de pas in...dat vond ik bijzonder lekker! Ik heb verschrikkelijk gelachen, voelde me gelijk thuis bij iemand die de taal van m'n favoriete stadje sprak, nou ja, eigenlijk precies hetzelfde sprak als Maarten, en laat die nu ook uit Bilthoven komen! (sorry Maarten, het moest effe). Jannes had twee dagen meegedaan aan de Ramble - de wat? Ja, de Ramble, dat is een tocht waarbij je klautert door de 'bogs' en door beekjes moet waden... en dat ongeveer 6 uur lang. Er zijn bij de Castlebar Walks 4 varianten: 10, 20 en 40 km roadwalks, en dan die Ramble. Dat is m'n volgende uitdaging. Je moet er overigens wel voor zorgen dat je goed gekleed bent bij die Ramble, want natte voeten zijn daar geen uitzondering maar regel! De bogs staan altijd vol met water namelijk. Anyweg. De 3e dag was dus een succes: om 2 uur al gefinisht, ook niet helemaal 40 km vermoed ik! Jossie was al lang terug van de 20 km toen ik finishte en kwam me schoongebadderd ophalen... wat een luxe! Bad, bed, tukkie, eten, slapen... Nog 1 dag te gaan, zondag 1 juli, de dag dat ik officieel werkeloos was, niet meer bij NN werkte... wat een heerlijk gevoel van vrijheid. Wederom een dag met erg mooi weer. Er waren wel wat buien, maar die lieten tot na de finish op zich wachten. Jos had een opleving gehad op de 3e dag en voelde zich fit genoeg om in ieder geval weer 20 km te lopen op de 4e dag. De twijfel sloeg toe bij de splitsing, zou hij, zou hij niet.... maar hij heeft het toch bij 20km gehouden. Ik ben in ieder geval linksaf geslagen, voor de laatste 40 km. En op de laatste dag waren dat er ook echt 40! Wat ook even belangrijk is te vermelden: die Ierse 4daagse is niet zoals de Nederlandse, die laatste is eigenlijk een beetje lafjes als je gaat vergelijken. In Ierland ga je namelijk bergopaf, continu, heb je geen Zevenheuvelen, maar 88 heuvelen voor je gevoel. Het stijgen kan echt een genot zijn, zo ook op de 4e dag. Klimmen is altijd lekkerder en ik heb weleens begrepen dat de effecten van klimmen door vrouwen door de mannelijke sexe bijzonder worden geapprecieerd ;). In ieder geval: een enorme klim lag voor me, lekker! Alleen dat dalen, niet erg als het een klein stukje is, maar een lange afdaling is met wandelen niet fijn voor je knieën. Je kunt gaan lopen als een pinguïn om ze te ontzien, maar uiteindelijk ga je het gewoon voelen. Eenmaal beneden kwam ik bij een rustpunt en ben even op een hek gaan zitten. Snickertje, bekertje mierzoete limonade... en toen zag ik twee slakken... naast me op de muur... niet echt een hele fijne inspiratie moet ik zeggen! Ik ben gelijk van het hek afgesprongen - Au! - en verder gaan lopen. Dat viel niet mee! 10 minuutjes rust na al die kilometers van de voorgaande dagen zorgden voor een verzuring waardoor de koeien hun neus direct in het frisse gras staken als ik langs liep ;). Een telefoontje uit NL met Dreischoriaanse motivatie deed wonderen en gelukkig kwam ik weer iemand tegen: Jer, een Ier uit Castlebar. Leek een beetje op een lekker ding uit Utrecht met blond krullend haar, maar z'n uiterlijk was dan ook de enige overeenkomst want deze Jer was zo sociaal en katholiek als maar mogelijk is. Interessante gesprekken gevoerd en in een enorm hoog tempo op de finish afgestevend. Onderweg nog een dronken Ier te woord moeten staan, want een 4daagse is ook in Castlebar een natuurlijk excuus om een lekker pintje extra te drinken en uiteindelijk: ja hoor... geloof het of niet: om 15.00 uur was het zover: de finish. Geen Via Gladiola, maar wel een ontvangst door Jossie die zijn 120 km er al op had zitten. Het resultaat van 4 dagen lopen door een ontzettend mooie omgeving was wel dat alle stress uit m'n hoofd gewaaid was, ik eindelijk weer eens middagdutjes heb gedaan en nog veel belangrijker: dat ik een week lang ontzettend veel plezier heb gehad met Jossie, buiten zijn, een klein biertje drinken en veel mensen tegenkomen in het land waar ik hopelijk nog een poosje langer zal verkeren. Wat er nu verder zal gaan gebeuren? Wordt vervolgd...